Welkom bij Vers voor Vers!
Deze keer behandelen we Johannes 14, vers 1 tot en met vers 6.
Nu komen we bij Johannes 14.
De rede in de bovenzaal, zoals dit wordt genoemd, begon in hoofdstuk 13.
Jezus kwam met Zijn discipelen bijeen in de bovenzaal.
Hij vierde met hen het Laatste Avondmaal.
Het Evangelie van Johannes beschrijft echter niet de ceremonie van de
oorspronkelijke instelling van het avondmaal,
waarbij Hij plechtig over het brood en de wijn sprak als Zijn lichaam en Zijn bloed.
Dat bijzonder belangrijke aspect van wat er in de bovenzaal plaatsvond,
wordt niet in Johannes beschreven, hoewel het wel in alle andere
Evangeliën wordt beschreven.
Maar aan het begin van hoofdstuk 13 waste Hij hun voeten
en gaf Hij hun daar lessen over dienaarschap.
Daarna sprak Hij verder met hen, in het bijzonder over de noodzaak om
lief te hebben.
Te midden daarvan voorspelde Hij dat er iemand zou zijn die Hem zou verraden.
Ze vroegen zich onderling veelvuldig af wie dat zou kunnen zijn.
Vooral Johannes, die blijkbaar lichamelijk het dichtst bij Jezus was,
kon Hem zachtjes vragen:
Wie is het, Heer?
Jezus maakte aan Johannes duidelijk dat het Judas was,
maar blijkbaar zo zacht dat niemand anders het kon horen.
Toen Judas opstond en de tafel verliet, wist dus niemand waarvoor hij wegging,
behalve Johannes natuurlijk, die niets zei.
Maar midden in dat hoofdstuk geeft Jezus Zijn nieuwe gebod.
Hij zegt dat dit inhoudt dat we elkaar liefhebben zoals Hij ons heeft liefgehad.
Hij zei dat dit het herkenningsteken van een ware discipel zou zijn.
Hij zei niet dat begrip van theologie het ware kenmerk van een discipel zou zijn.
Liefde voor elkaar zou het ware kenmerk van een discipel zijn.
Toch brengt Hij vervolgens in hoofdstuk 14 wel enige theologie ter sprake,
en diepe theologie ook.
Gelukkig is het niet nodig dat je dit volkomen scherp
begrijpt om een discipel te zijn.
Maar een discipel wil het natuurlijk zo goed mogelijk begrijpen.
Ik denk dat de evenwichtige benadering is dat we de waarheid
zoveel mogelijk willen kennen en begrijpen.
Maar gelukkig berust onze hoop op behoud niet op ons begrip
van deze verborgenheden.
De Godheid van Christus, de Drie-eenheid en dat soort zaken
komen aan de orde in de passage die we nu gaan bekijken,
aan het begin van hoofdstuk 14.
Maar zelfs daarvoor staat er een passage die nog uitdagender is.
De meeste mensen vinden die niet uitdagend,
omdat de meesten van ons hem zonder
enige twijfel op een bepaalde manier hebben leren begrijpen,
en hij nogal eenvoudig lijkt.
Maar ik wil opperen dat we het begrip dat ons van de openingsverzen van Johannes
14 is meegegeven, op zijn minst opnieuw moeten onderzoeken.
We hebben namelijk veronderstellingen gemaakt over de woorden,
over de woordkeus die Jezus gebruikte, die bij onderzoek van de rest van de Schrift
niet gerechtvaardigd lijken te zijn.
We zullen deze kwesties dus bekijken, in het besef dat het voor ons niet nodig is
sommige ervan volledig te begrijpen.
Maar ze zijn beslist interessant, en waarschijnlijk zul je iets horen
wat je nog niet eerder hebt gehoord.
In Johannes 14 zei Jezus:
We gaan nog verder, maar we stoppen hier even.
Om te beginnen wil ik duidelijk maken hoe vermetel de uitspraak in vers 1 is
als Jezus niet God is. Hij zei:
Laat uw hart niet in beroering raken; u gelooft in God, geloof ook in Mij.
Als een mens gewoon zou zeggen: ‘Je gelooft in God en daarom moet je ook in
mij geloven,’ dan zou het godslasterlijk zijn om die vergelijking te maken.
Ik kan tegen je zeggen: ‘Geloof in God.’
En op een ander moment of in een andere situatie zou ik zelfs kunnen zeggen:
‘Vertrouw me alsjeblieft. Geloof me.’
Maar ik ga niet zeggen: ‘Je gelooft in God en daarom moet je in mij geloven,’
want dat komt in wezen neer op hetzelfde als geloven in God.
Het is duidelijk dat een mens niet de geloofwaardigheid heeft die God heeft
en niet vertrouwd moet worden zoals God vertrouwd moet worden.
Paulus zei in Romeinen hoofdstuk 3:
Volstrekt niet!
Zo echter moet het zijn: God is waarachtig maar ieder mens een leugenaar,
zoals geschreven staat: Opdat U gerechtvaardigd wordt wanneer U recht
spreekt, en overwint wanneer U oordeelt.
De Bijbel zegt ook:
Zo zegt de HEERE: Vervloekt is de man die vertrouwt op een mens,
en die een schepsel tot zijn arm stelt, terwijl zijn hart van de HEERE afwijkt.
Omdat je in God gelooft, zou je ook in Mij moeten geloven.
Dat is de strekking van deze uitspraak: geloven in Mij is even gepast als
geloven in God.
Jezus doet een zeer krachtige uitspraak over Zijn gelijkheid met God.
Even later zal Hij nog meer in die trant zeggen,
in de verzen die onmiddellijk hierop volgen.
Maar eerst maakt Hij deze opmerking over waar Hij naartoe gaat
en wat Hij daar gaat doen.
Naar mijn mening is dit in de prediking,
het onderwijs en bij het lezen vaak sterk verkeerd voorgesteld.
Dat komt misschien gedeeltelijk doordat we de King James Version hebben gebruikt.
De King James Version, die in dit geval nauw wordt gevolgd door de New King James,
is enigszins misleidend geweest, want Hij zegt:
In het huis van Mijn Vader zijn veel woningen; als dat niet zo was ,
zou Ik het u gezegd hebben.
Ik ga heen om een plaats voor u gereed te maken.
Iedereen die lang genoeg in de gemeente heeft gezeten
om zich de bewoording van de King James, of tegenwoordig de New King James,
te herinneren, kent het vers met deze woorden:
In het huis van mijn Vader zijn veel „mansions”, oftewel herenhuizen.
Als gevolg daarvan is ons vaak geleerd —
onze liederen weerspiegelen dit idee trouwens vaak — dat er boven in de hemel,
die wij als Gods huis zijn gaan beschouwen, veel herenhuizen zijn.
En wij beschouwen die als de plaatsen waar wij zullen gaan wonen.
We gaan naar de hemel en zullen in herenhuizen in de lucht wonen.
„Ik heb een herenhuis vlak achter de heuveltop.
Ik heb een thuis in het land van heerlijkheid, stralender dan de zon,
ver voorbij de blauwe hemel.” Jezus zei:
Hij gaat weg om een plek klaar te maken.
Daarom zijn we ervan uitgegaan dat de hemel Gods huis is.
Het is een grote, welvarende buurt met een heleboel herenhuizen,
en Jezus is weggegaan om die plaatsen voor ons gereed te maken.
Hij is weggegaan om onze herenhuizen gereed te maken.
Hij was tenslotte timmerman.
Dus dat is wat Hij doet.
Sommige mensen zeggen werkelijk: „God had maar zes dagen nodig om het hele
universum te scheppen zoals het nu is.
Maar Jezus zei:
In het huis van Mijn Vader zijn veel woningen; als dat niet zo was ,
zou Ik het u gezegd hebben.
Ik ga heen om een plaats voor u gereed te maken.
En als Ik heengegaan ben en plaats voor u gereedgemaakt heb,
kom Ik terug en zal u tot Mij nemen, opdat ook u zult zijn waar Ik ben.
En het kost al tweeduizend jaar om dat gereed te maken.
Stel je eens voor: als God in zes dagen zo’n universum kan scheppen,
wat voor plaats Hij dan kan aanleggen in tweeduizend jaar bouwen.”
En zo hebben veel mensen het beeld dat Jezus is weggegaan om
herenhuizen voor ons te bouwen.
Dat zegt de Bijbel niet.
De Bijbel zegt dat Hij wegging en aan de rechterhand van God ging zitten.
Hij zal pas weer opstaan wanneer Hij terugkomt.
maar deze Priester is, nadat Hij één slachtoffer voor de zonden geofferd had,
tot in eeuwigheid gezeten aan de rechter hand van God.
Hij is daarboven niet aan het werk.
Een van de misleidende dingen is de zeer vreemde woordkeuze van de King James
en de New King James voor dit woord, dat daar met „mansions” wordt vertaald.
Veel vertalingen vertalen dit woord met „kamers” of „woningen”.
Dit Griekse woord komt niet vaak voor in de Bijbel.
Het wordt maar twee keer gebruikt.
Het is het woord mone.
Met Nederlandse letters zouden we het schrijven als M-O-N-E.
Het staat natuurlijk in Griekse letters, maar wij zouden het schrijven
als M-O-N-E, mone.
Dit woord betekent geen herenhuizen.
Het betekent zelfs niet noodzakelijk huizen.
Het is de zelfstandige naamwoordsvorm van een werkwoord dat vaak in het Evangelie
van Johannes wordt gebruikt wanneer Jezus zegt:
Blijf in mij.
Blijven, blijven, blijven.
Als u in Mij blijft en Mijn woorden in u blijven,
vraag wat u maar wilt en het zal u ten deel vallen.
Ik ben de Wijnstok, u de ranken; wie in Mij blijft, en Ik in hem,
die draagt veel vrucht, want zonder Mij kunt u niets doen.
Blijf in Mij, en Ik in u. Zoals de rank geen vrucht kan dragen uit zichzelf,
als zij niet in de wijnstok blijft, zo ook u niet, als u niet in Mij blijft.
Dit woord „blijven” betekent blijven, voortduren of wonen.
Het is een werkwoord.
De zelfstandige naamwoordsvorm van dat werkwoord is mone.
Die wordt hier gebruikt en heeft duidelijk de betekenis van een verblijfplaats,
een plaats om te blijven, een plaats om te wonen.
Als je je het huis van God in de lucht voorstelt met veel verblijfplaatsen,
bedenk dan dat een huis gewoonlijk geen herenhuizen bevat, maar kamers.
Een huis heeft gewoonlijk kamers.
Ik weet het niet zeker, maar misschien is de NIV een van de vertalingen die het met
„many rooms” vertaalt.
Ik weet dat sommige moderne vertalingen het zo weergeven:
In het huis van Mijn Vader zijn veel woningen; als dat niet zo was ,
zou Ik het u gezegd hebben.
Ik ga heen om een plaats voor u gereed te maken.
In de kantlijn van de New King James staat letterlijk „dwellings” — dat wil zeggen:
plaatsen om te wonen.
Dus Jezus zei:
In het huis van mijn Vader zijn veel plekken om te wonen.
Maar we kunnen nog steeds de fout maken te denken dat Hij het heeft over
plaatsen waar wij zullen wonen.
„Ik ga weg naar de hemel.
Ik ga een plaats voor jullie gereedmaken.
In het huis van Mijn Vader zijn veel plaatsen om te wonen.
Ik zal komen en jullie tot Mij nemen.”
Wij hebben het beeld dat Jezus is weggegaan om in de hemel plaatsen
voor ons gereed te maken waar wij in het huis van Zijn Vader kunnen wonen.
En Hij zal terugkomen en ons meenemen naar de hemel om op die plaatsen te wonen.
Gewoonlijk beschouwen we de herenhuizen,
kamers of verblijfplaatsen als onze woonplaatsen.
Maar blijkbaar is dat niet de juiste manier om ernaar te kijken.
Want dit woord mone komt, behalve in Johannes 14:2,
nog op één andere plaats in de Bijbel voor.
Toevallig is dat in hetzelfde hoofdstuk.
Wanneer een woord maar twee keer voorkomt, en beide keren in hetzelfde hoofdstuk,
is de kans groot dat het beide keren op dezelfde manier wordt gebruikt.
Die andere plaats is Johannes 14:23:
Jezus antwoordde en zei tegen hem: Als iemand Mij liefheeft,
zal hij Mijn woord in acht nemen; en Mijn Vader zal hem liefhebben,
en Wij zullen naar hem toe komen en bij hem intrek nemen.
De uitdrukking „bij hem intrek nemen” geeft hier het Griekse woord mone weer:
„Onze verblijfplaats bij hem maken.” Wat wordt hier gezegd?
Jij hebt als individu de verplichting, de gelegenheid en het
voorrecht om Hem lief te hebben en die liefde te tonen door Zijn
geboden te onderhouden.
Hij zegt dat iemand die Zijn gebod heeft en Hem liefheeft, Zijn Woord zal bewaren.
Als jij iemand bent die Hem liefheeft en Zijn Woord bewaart,
dan zal de Vader jou liefhebben.
En Jezus en de Vader zullen naar je toe komen en Hun mone bij je maken.
Met andere woorden, Zij zullen komen en in je wonen.
De mone is niet de plaats waar jij woont.
Het is de plaats waar God woont.
En het is geen verrassing dat het huis van Mijn Vader veel verblijfplaatsen heeft.
Wie woont er in Zijn huis? Hij.
Het huis van de Vader bestaat uit veel afzonderlijke verblijfplaatsen.
In elk daarvan woont Hij.
En wat zijn die verblijfplaatsen? Christenen.
Dat is wat Jezus zei.
Iemand die Hem liefheeft en Zijn Woord bewaart, is dus een christen.
Jezus en de Vader zullen naar hem toe komen en in hem wonen, of bij hem wonen,
en Hun woning bij hem maken.
Dat is de uitleg die Hij geeft van vers 2:
In het huis van mijn Vader zijn veel woningen.
Wat zijn deze woningen?
Afzonderlijke christenen.
Wat is dan het huis van de Vader?
Het is hetzelfde als in alle andere passages in de Bijbel: niet de hemel.
Ik geloof niet dat je in de Bijbel een passage kunt vinden waarin de hemel Gods
huis wordt genoemd.
De Bijbel spreekt er wel over dat God in de hemel woont.
Er staat dat God in de hemel op de troon zit.
Er staat dat God de hemelen vervult.
Ik zeg niet dat de Bijbel ontkent dat God in de hemel woont.
Natuurlijk zijn er veel uitspraken die bevestigen dat God
de God van de hemelen is.
Maar Hij is ook op de aarde.
Hij vervult alles.
De vraag is: wat wordt Zijn huis genoemd?
We vragen niet waar God woont, want Hij woont overal.
De eigenlijke vraag is of er ergens in de Bijbel wordt gezegd dat God een huis
heeft. Dat is zo.
Je vindt dat vaak in het Oude Testament.
De tabernakel die Mozes bouwde, was Gods huis.
Die werd later vervangen door de tempel die Salomo bouwde,
en die werd Gods huis genoemd.
Toen Jezus zei:
En Hij zei tegen hen: Er is geschreven:
Mijn huis zal een huis van gebed genoemd worden;
maar u hebt er een rovershol van gemaakt.
Over welk huis sprak Hij toen? Over de tempel.
De tempel is het huis van de Vader, altijd, zonder uitzondering.
In de hele Schrift is het huis van de Vader óf de tabernakel
voordat de tempel werd gebouwd, óf de tempel nadat de tabernakel was vervangen.
Hoewel het waar is dat God in de hemel en op de aarde en overal elders woont —
Hij woont ook op elke andere planeet — is Hij overal.
Hij is alomtegenwoordig.
Dat betekent niet dat die plaatsen Zijn huis worden genoemd.
Er bestaat een aanvaard, vaststaand gebruik van de uitdrukkingen
‘het huis van Mijn Vader’, ‘het huis van God’, ‘Gods huis’,
‘het huis van de Heere’ of ‘het huis des Heeren’.
Het woord ‘huis’ is de gemeenschappelijke noemer.
Wanneer er wordt gezegd dat God een huis heeft,
is dat altijd een verwijzing naar een huis op aarde,
dat eerst een tabernakel en daarna een tempel was.
Wat is het nu? Het is de gemeente.
De gemeente is de tempel.
De gemeente is de woonplaats van God.
Het huis van God in het Nieuwe Testament is nog steeds een huis op aarde.
Het bestaat alleen uit levende stenen, in plaats van mineralen,
goud en brokken steen.
Laat me je een paar dingen laten zien, zodat je weet dat ik dit niet verzin.
In Efeze 2:19–22 zei Paulus:
Zo bent u dan niet meer vreemdelingen en bijwoners,
maar medeburgers van de heiligen en huisgenoten van God,
gebouwd op het fundament van de apostelen en profeten,
waarvan Jezus Christus Zelf de hoeksteen is, en op Wie het hele gebouw,
goed samengevoegd, verrijst tot een heilige tempel in de Heere;
op Wie ook u mede gebouwd wordt tot een woning van God, in de Geest.
— dat wil zeggen: wij zijn gebouwd —
Nu lijkt het erop dat wij kennelijk een gebouw zijn,
want gebouwen worden op fundamenten gebouwd.
Wij zijn gebouwd op het fundament van de apostelen en profeten. Dat zijn mensen.
Het fundament bestaat dus uit stenen die werkelijk mensen zijn,
en blijkbaar geldt dat ook voor de andere stenen in het gebouw: wij.
Dat wil zeggen: de gemeente, die uit mensen bestaat, is een groeiend gebouw.
Naarmate meer mensen zich bekeren, worden er meer stenen toegevoegd.
Wanneer de gemeente groeit, groeit het gebouw.
Jullie zijn mensen, maar jullie worden als bouwmateriaal gebruikt,
zoals stenen die in een muur worden gemetseld.
Jullie worden samen gebouwd tot een woonplaats van God in de Geest.
Kijk wat Petrus hierover zegt in 1 Petrus 2:5:
dan wordt u ook zelf, als levende stenen, gebouwd tot een geestelijk huis,
tot een heilig priesterschap, om geestelijke offers te brengen,
die God welgevallig zijn door Jezus Christus.
De beeldspraak verschuift van het beeld van een huis
naar dat van een priesterschap, maar het punt is dat jullie als levende
stenen worden voorgesteld.
Jullie worden samengevoegd tot een huis. Wat voor huis?
Uiteraard wat Paulus noemde:
en op Wie het hele gebouw, goed samengevoegd,
verrijst tot een heilige tempel in de Heere;
— het huis van God.
In 1 Timotheus 3:15 zei Paulus:
Maar voor het geval dat ik langer wegblijf,
weet u nu hoe men zich moet gedragen in het huis van God,
dat is de gemeente van de levende God, zuil en fundament van de waarheid.
Wat is de gemeente?
Het is het volk van God als geheel, het lichaam van Christus.
Alle mensen in de wereld die christen zijn, vormen de gemeente.
Het gaat niet over een instituut of organisatie.
Het gaat over het lichaam van Christus, dat de gemeente van de levende God is.
Er staat dat het huis van God de gemeente van de levende God is.
Wat is Gods huis dus in het Nieuwe Testament?
Hetzelfde als in het Oude Testament: de tempel op aarde.
Maar de tempel is gemaakt van levende stenen.
Hij heeft geen tempel die met handen is gebouwd,
maar Hij heeft niettemin een tempel.
In Hebreeën 3:6 zegt de schrijver:
Christus echter is getrouw over Zijn huis als Zoon.
Zijn huis zijn wij, als wij tenminste de vrijmoedigheid en de roem van de hoop
tot het einde toe onwrikbaar vasthouden.
Wij vormen gezamenlijk, als gemeente, het huis.
In 1 Korinthe 3:16 zei Paulus:
Weet u niet dat u Gods tempel bent en dat de Geest van God in u woont?
Daar staat in het Grieks een meervoudsvorm van ‘jullie’.
‘Tempel’ staat in het enkelvoud.
De gemeente als geheel is samen die ene tempel.
Het lichaam van Christus, als collectief gezien, is de tempel van God.
De gemeente is dus de tempel.
De gemeente is het huis van de levende God.
In 1 Korinthe 6, vers 19, zegt Paulus:
Of weet u niet, dat uw lichaam een tempel is van de Heilige Geest,
Die in u is en Die u van God hebt ontvangen , en dat u niet van uzelf bent?
Ook hier staat ‘jullie’ in het meervoud, maar ‘lichaam’ in het enkelvoud.
De christelijke gemeente is het lichaam.
Jullie lichaam, dat wil zeggen het lichaam waartoe jullie behoren,
is de tempel van de levende God.
Jullie zijn niet van jezelf.
Geeft de Schrift dan enige aanwijzing over wat het huis van God is? Natuurlijk.
De Schrift is hierin consequent.
Er zijn geen uitzonderingen.
In het Oude en het Nieuwe Testament wordt vaak over het huis van God gesproken.
Het is altijd hetzelfde.
Het is altijd op aarde.
Het is altijd de plaats waar God onder de mensen woont.
Hij woont ook elders, maar Hij woont in een huis op deze planeet, onder de mensen.
Dat huis was de tabernakel, daarna de tempel en daarna het lichaam van Christus:
wij als collectief.
Trouwens, ‘het huis van Mijn Vader’ is een uitdrukking die Jezus eerder in het
Evangelie van Johannes had gebruikt.
We baseren ons dus niet alleen op de terminologie van Paulus, Petrus,
de schrijver van Hebreeën en anderen, maar op de terminologie van Johannes zelf,
de schrijver van dit Evangelie, of zelfs van Jezus.
In Johannes 2, vers 16, zei Hij tegen degenen die duiven verkochten:
En Hij zei tegen hen die de duiven verkochten: Neem deze dingen vanhier weg,
maak niet het huis van Mijn Vader tot een huis van koophandel.
In dat geval is dat dus duidelijk een verwijzing naar de tempel.
Maar tegen het einde van Jezus’ leven, vóór deze rede die we nu bestuderen,
liep Jezus de tempel uit en zei Hij tegen de Joden:
Dat zijn de slotwoorden van Mattheüs 23,
met parallelle passages in de synoptische evangeliën.
Het punt is dat de tempel, toen Jezus aan het begin van Zijn bediening stond,
het huis van God was.
Daarna niet meer.
Aan het einde, toen de Joden Christus verwierpen, zei Hij: ‘Goed,
dat is nu jullie huis.’
Zie, uw huis wordt als een woestenij voor u achtergelaten.
‘Niet het huis van Mijn Vader.
Mijn Vader is vertrokken.
Hij is hier niet meer.
Dit is niet langer Zijn huis.
Hij heeft een nieuw huis.’
Wat is Zijn nieuwe huis?
Wij, de gemeente.
Er is geen andere Bijbelse manier om dit te begrijpen.
We kunnen traditionele manieren hebben om het te begrijpen,
maar er is geen Bijbelse manier om dit te begrijpen behalve door te zeggen:
Laat uw hart niet in beroering raken; u gelooft in God, geloof ook in Mij.
In het huis van Mijn Vader zijn veel woningen; als dat niet zo was ,
zou Ik het u gezegd hebben.
Ik ga heen om een plaats voor u gereed te maken.
En als Ik heengegaan ben en plaats voor u gereedgemaakt heb,
kom Ik terug en zal u tot Mij nemen, opdat ook u zult zijn waar Ik ben.
En waar Ik heen ga, weet u, en de weg weet u.
Dat is de gemeente.
Dat zijn de christenen.
God woont in de gemeente als collectief en in christenen afzonderlijk.
Zijn huis heeft veel afzonderlijke woonplaatsen.
Hij woont in ieder mens die Hem liefheeft en Zijn geboden onderhoudt.
De Vader heeft hem lief en komt bij die persoon wonen.
Jezus spreekt hier dus kennelijk niet over eschatologie.
Hij spreekt niet over de hemel.
Hij spreekt over de gemeente.
Wat ons op het verkeerde been zet, is dat Hij zegt:
Ik ga weg om een plek voor jullie klaar te maken.
Het is duidelijk dat de plaats waar Hij naartoe ging de hemel was.
Daar bestaat geen twijfel over.
Later zagen Zijn discipelen Hem naar de hemel opvaren.
Zijn discipelen zagen het.
De Bijbel spreekt er op veel plaatsen over dat Jezus nu naar de hemel is gegaan,
dat Hij in de hemel aan de rechterhand van God is gaan zitten, en dat soort dingen.
Dus wanneer Jezus zei:
Met ‘Ik ga’ bedoelt Hij inderdaad dat Hij naar de hemel gaat.
Maar dat betekent niet dat de hemel de plaats is waar het huis van de Vader of
de woonplaatsen zijn.
Hij verbindt die twee dingen niet met elkaar. Hij zegt:
In het huis van mijn Vader zijn veel woonplekken.
‘Laat Mij jullie enige informatie geven over hoe dit tot stand komt.
Ik ga naar de hemel en Ik ga ervoor zorgen dat dit gebeurt.’
Hoe? Hij gaat Zijn Geest zenden.
Dat wordt een van de hoofdthema’s van de rede in de bovenzaal.
‘Ik zend jullie een andere Trooster.
Hij zal voor eeuwig bij jullie wonen.
In die vorm zal Ik naar jullie terugkeren.’
Hij zegt dat later in ditzelfde hoofdstuk heel duidelijk.
In Johannes 14, de verzen 15 tot en met 17, zegt Hij:
Als u Mij liefhebt, neem dan Mijn geboden in acht.
We weten dat dit de twee voorwaarden zijn waardoor je later, in vers 23,
een woonplaats van God wordt.
Want degene die Hem liefheeft, onderhoudt Zijn geboden,
en de Vader komt bij die persoon wonen.
Hij zegt dus:
Als u Mij liefhebt, neem dan Mijn geboden in acht.
En Ik zal de Vader bidden, en Hij zal u een andere Trooster geven,
opdat Hij bij u blijft tot in eeuwigheid, namelijk de Geest van de waarheid,
Die de wereld niet kan ontvangen, want zij ziet Hem niet en kent Hem niet,
maar u kent Hem, want Hij blijft bij u en zal in u zijn.
Hij bedoelt natuurlijk de Heilige Geest.
Jullie zullen Zijn vaste verblijfplaats zijn.
Het hier met ‘blijft’ vertaalde Griekse werkwoord
is de werkwoordsvorm van het woord dat elders wordt vertaald als
‘woonplaats’ of iets dergelijks.
De Heilige Geest zal dus voor eeuwig in jullie wonen. Let op:
Ik zal u niet als wezen achterlaten; Ik kom weer naar u toe.
Ik dacht dat U zei dat de Heilige Geest naar ons toe zou komen. Hij zegt:
Ik kom op een andere manier naar jullie toe.
Ik kom naar jullie toe als de Heilige Geest.
Het is de Geest van Christus Die naar ons toe is gekomen.
Wanneer we zeggen dat Jezus in ons hart woont,
bedoelen we eigenlijk de Heilige Geest.
De Geest van Christus is in ons hart.
Jezus Zelf is aan de rechterhand van God, boven in de lucht.
Op een dag, aan het einde van de wereld, zal Hij terugkomen.
Hij zal van daar terugkomen, maar tot die tijd blijft Hij daar.
Hij is niet in je hart.
De mens Jezus, met de gaten in Zijn handen en voeten, is niet in je hart.
Hij is aan de rechterhand van God.
Zijn Geest is in je hart.
Maar dat is hetzelfde als wanneer Hij er Zelf zou zijn,
want Hij is door Zijn Geest naar ons toe gekomen.
Hij ging weg, en door de voorbiddende bediening van Christus is de Heilige Geest
aan ons gegeven. Hij zegt:
En Ik zal de Vader bidden, en Hij zal u een andere Trooster geven,
opdat Hij bij u blijft tot in eeuwigheid, namelijk de Geest van de waarheid,
Die de wereld niet kan ontvangen, want zij ziet Hem niet en kent Hem niet,
maar u kent Hem, want Hij blijft bij u en zal in u zijn.
Ik zal u niet als wezen achterlaten; Ik kom weer naar u toe.
Is dit wat het Nieuwe Testament leert? Ja.
Kijk naar Romeinen hoofdstuk 8, vers 9 en 10. Paulus zegt:
Maar u bent niet in het vlees, maar in de Geest,
wanneer althans de Geest van God in u woont.
Maar als iemand de Geest van Christus niet heeft, die is niet van Hem.
De Geest van God is de Heilige Geest, de Trooster, de Helper. Hij zei:
Als de Geest van God inderdaad in jullie woont.
De volgende regel zegt:
Als iemand de Geest van Christus niet heeft, hoort die niet bij Hem.
Plotseling wordt de Geest van God in het taalgebruik van
Paulus de Geest van Christus.
Als je een echte christen bent, woont de Geest van God in je.
Dat is de Geest van Christus.
Je bent niet in het vlees maar in de Geest, als de Geest van God in je woont.
En als je de Geest van Christus niet hebt — dit zijn synoniemen,
de Geest van God en de Geest van Christus — dan behoor je niet tot Hem.
Kijk naar vers 10:
Als Christus echter in u is, dan is het lichaam wel dood vanwege de zonde,
maar de geest is leven vanwege de gerechtigheid.
Zie je hoe zijn taalgebruik zich heeft ontwikkeld?
De Heilige Geest is in je.
Je hebt de Geest van Christus.
Daarom is Christus in je. Hoe dan?
Door de Geest van Christus, Die de Heilige Geest is, de Geest van God.
Paulus ziet dat het idee dat Christus in mij is,
in feite betekent dat de Heilige Geest in mij is.
De Geest van Christus is in mij.
Dat is wat het betekent om te zeggen dat Christus in mij is.
Toen Jezus op aarde rondliep, was Hij misschien één meter drieënzeventig of
één meter achtenzeventig.
Hij kromp niet plotseling tot een klein mannetje dat in je hart paste.
Zijn Geest is naar je toe gekomen, en in die zin is Christus in je.
Hij woont in je.
De Vader woont op die manier ook in je.
De Vader en Christus zijn gekomen en zijn bij ons komen wonen.
Dat is wat Jezus Zijn discipelen in de bovenzaal beloofde. Hij zegt:
En Ik zal de Vader bidden, en Hij zal u een andere Trooster geven,
opdat Hij bij u blijft tot in eeuwigheid, namelijk de Geest van de waarheid,
Die de wereld niet kan ontvangen, want zij ziet Hem niet en kent Hem niet,
maar u kent Hem, want Hij blijft bij u en zal in u zijn.
Ik zal u niet als wezen achterlaten; Ik kom weer naar u toe.
In deze rede vertelt Jezus Zijn discipelen dat ze Zijn lichamelijke aanwezigheid
zullen verliezen, maar Zijn blijvende aanwezigheid binnen in hun
leven zullen ontvangen.
Hij gaat nu in hen wonen.
Hij heeft naast hen geleefd, maar nu gaat Hij in hen leven. Hij zegt:
Maar Ik zeg u de waarheid: Het is nuttig voor u dat Ik wegga,
want als Ik niet wegga, zal de Trooster niet naar u toe komen; maar als Ik heenga,
zal Ik Hem naar u toe zenden.
Waarom? Omdat Jezus later zal zeggen:
Het is goed voor jullie dat ik wegga, want als ik niet wegga,
komt de Helper niet naar jullie toe.
Eerder in het Evangelie van Johannes staat er over Jezus:
Want Hij Die God gezonden heeft, spreekt de woorden van God,
want God geeft Hem de Geest zonder maat.
De Heilige Geest was in Zijn volheid in Jezus.
Er bleef niets over om te delen.
Hij was de belichaming van de Geest van God in een mens.
In Johannes 1:14 staat dat Hij het Woord was:
En het Woord is vlees geworden en heeft onder ons gewoond
(en wij hebben Zijn heerlijkheid gezien,
een heerlijkheid als van de Eniggeborene van de Vader), vol van genade en waarheid.
Het hier met „onder ons gewoond” vertaalde Griekse werkwoord roept het beeld op van
wonen in een tabernakel.
Hij was het lichaam van Christus.
Hij was de tempel van de Heilige Geest.
Hij was de tabernakel.
Hij was het huis van God, en daarom zei Hij:
Jezus antwoordde en zei tegen hen: Breek deze tempel af
en in drie dagen zal Ik hem laten herrijzen.
De Heilige Geest woonde in Jezus, en alleen in Jezus, zolang Hij op aarde was.
Hij moest teruggaan naar de hemel om dat monopolie op te geven en te delen,
zodat de Heilige Geest op Zijn volgelingen kon neerdalen
zoals dat nooit eerder was gebeurd.
Hij moest naar de hemel gaan om dat te laten gebeuren.
Door die gebeurtenis kregen wij een plaats in Zijn lichaam en in Zijn tempel.
Hij ging weg om een plaats voor ons gereed te maken.
Waar is die plaats voor ons? In de gemeente.
Iedereen heeft een plaats in het lichaam van Christus die door God is
gereedgemaakt, door Christus is gereedgemaakt, en door de Heilige Geest is
bepaald en tot stand gebracht.
In 1 Korinthe 12 zet Paulus voor het eerst het begrip van het lichaam
van Christus uiteen.
Het idee dat de gemeente het lichaam van Christus is,
is een uniek thema in de geschriften van Paulus.
Bij de andere schrijvers van het Nieuwe Testament
vinden we geen bespreking van het lichaam van Christus.
Het is werkelijk een openbaring die Paulus heeft ontvangen.
Denk eraan, hij zei dat het een geheimenis was
dat voor vroegere generaties verborgen was geweest,
maar door de Geest aan de heilige apostelen en profeten was geopenbaard.
Wat was er geopenbaard?
Dat de Jood en de heiden één lichaam in Christus zouden zijn.
Dit was een van Paulus’ favoriete thema’s.
In 1 Korinthe 12 zet hij dit, chronologisch gezien,
voor het eerst echt uiteen in de brieven.
Hij begint met de gaven van de Heilige Geest. Waarom?
Omdat de gaven van de Heilige Geest duidelijk maken welke plaats en positie
ieder mens in het lichaam heeft.
Het vermogen om te zien maakt een lichaamsdeel tot een oog.
Het vermogen om dingen vast te pakken en te bewegen maakt het tot een hand.
Het vermogen om bloed rond te pompen maakt het tot een hart.
Het vermogen om te ademen maakt het tot een long.
Elk deel van het lichaam heeft een vermogen,
een functie die verschilt van die van andere lichaamsdelen.
En zo bepalen de gaven van de Geest, die onderling van elkaar verschillen,
in wezen welk lichaamsdeel ieder mens is.
In de eerste elf verzen van 1 Korinthe 12 noemt Paulus negen verschillende gaven.
Er zijn er meer.
Hij probeert geen volledige lijst te geven.
Hij probeert een aantal voorbeelden te geven,
zodat we weten over wat voor dingen hij het heeft.
Maar nadat hij de lijst heeft gegeven, zegt hij in vers 11:
Al deze dingen echter werkt één en dezelfde Geest,
Die aan ieder afzonderlijk uitdeelt zoals Hij wil.
De Heilige Geest geeft ieder mens de gave die Hij wil,
en dat geeft hem zijn positie in het lichaam van Christus,
of in de tempel van God.
Vervolgens werkt hij dit verder uit in vers 12:
Want zoals het lichaam één is en veel leden heeft,
en al de leden van dit ene lichaam, hoewel het er veel zijn, één lichaam zijn,
zo is het ook met Christus.
Daarmee bedoelt hij in dit geval het menselijk lichaam,
dat hij gebruikt om een vergelijking te maken.
Hij bedoelt een menselijk lichaam in het algemeen.
Nietwaar? Nee, hij zegt:
Zo is het ook met Christus.
Wat is Christus?
Hij is een lichaam dat uit vele leden bestaat.
Christus wordt hier als een collectief gezien.
Dit is iets wat we moeten begrijpen, want op de een of andere manier
vinden we het soms verrassend dat de gemeente Christus wordt genoemd. Waarom?
Wij zijn Zijn handen en Zijn voeten.
Wij zijn Zijn vlees en Zijn beenderen.
Wij zijn Zijn lichaam.
Wij zijn Zijn voeten en ledematen op aarde.
Jezus is een lichaam met een Hoofd in de hemel.
Zijn Naam is Jezus.
Hij is het Hoofd.
Maar Zijn lichaam is gedeeltelijk in de hemel en gedeeltelijk op aarde.
Sommigen zijn gestorven en al naar de hemel gegaan. Sommigen zijn nog hier.
Maar het is één ononderbroken lichaam dat sinds het jaar 30 na Christus in de wereld
leeft, groeit en werkzaam is.
Al tweeduizend jaar breidt dit lichaam zich uit,
net zoals de cellen in jouw lichaam dat hebben gedaan.
In dat opzicht lijkt het lichaam van Christus in feite sterk op
een menselijk lichaam.
Jouw lichaam heeft waarschijnlijk ongeveer evenveel cellen als dertig jaar geleden,
maar het zijn allemaal andere cellen, want alle
cellen die je dertig jaar geleden had, zijn gestorven en vervangen.
Er is nooit een moment waarop al je cellen tegelijk afsterven
en je een volledig nieuwe verzameling krijgt.
Het lichaam verliest voortdurend cellen en krijgt er voortdurend nieuwe bij.
Toch is het één lichaam dat voortdurend blijft bestaan en al die tijd
dezelfde identiteit behoudt.
Zo is het ook met het lichaam van Christus.
Iedere dag sterven sommige leden van het lichaam van Christus
en iedere dag komen er nieuwe leden bij.
Er zijn nieuwe en oude cellen.
Een aanzienlijk aantal van hen die ooit leden van het lichaam van Christus waren,
is inmiddels naar de hemel gegaan, en zij zijn daar bij het Hoofd.
Maar een zeer aanzienlijk aantal bevindt zich nog steeds op deze planeet.
Het lichaam van Christus omvat zowel de hemel als de aarde, maar is één organisme.
Wij vormen één organisme met de apostelen en profeten.
Wij zijn gebouwd op het fundament van de apostelen en profeten,
en het gebouw blijft op dat fundament verder groeien.
Met de beeldspraak van het lichaam zegt Paulus in 1 Korinthe 12:13:
Ook wij allen immers zijn door één Geest tot één lichaam gedoopt,
hetzij dat wij Joden zijn , hetzij Grieken, hetzij slaven, hetzij vrijen;
en wij allen zijn van één Geest doordrenkt.
Je zou zijn beeldspraak kunnen veranderen in: één tempel.
Hij gebruikt de beelden ‘tempel van de Heilige Geest’ en ‘lichaam van Christus’
namelijk door elkaar.
Door de Geest zijn wij in één lichaam gedoopt, of we nu Joden of Grieken zijn,
slaven of vrije mensen.
Wij hebben allen van één Geest te drinken gekregen.
Want ook het lichaam bestaat niet uit één lid, maar uit vele.
Als de voet zou zeggen: Omdat ik geen hand ben, ben ik niet van het lichaam,
is hij daarom dan niet van het lichaam?
En als het oor zou zeggen: Omdat ik geen oog ben, ben ik niet van het lichaam,
is het daarom dan niet van het lichaam?
Als het hele lichaam oog was , waar zou het gehoor zijn ?
Als het hele lichaam gehoor was , waar zou de reuk zijn ?
Maar nu heeft God de leden, elk van hen afzonderlijk,
in het lichaam een plaats gegeven zoals Hij gewild heeft.
Wat zegt hij? Er is een positie.
Er is een plaats voor jou in het lichaam.
Of, om een ander beeld te gebruiken: er is een plaats in de muur van het gebouw.
Jij bent een steen die ergens past.
Volgens het bouwplan moet jij op deze plaats aanwezig zijn.
Hoe wordt dit verwezenlijkt? Door de Geest.
De Heilige Geest geeft de gaven.
De Heilige Geest kiest voor ieder mens de plaats uit.
Door de Geest vanuit de hemel naar ons te zenden,
heeft Jezus ervoor gezorgd dat wij een plaats in dit huis van God kunnen hebben.
In het huis van Mijn Vader zijn veel woningen; als dat niet zo was ,
zou Ik het u gezegd hebben.
Ik ga heen om een plaats voor u gereed te maken.
En als Ik heengegaan ben en plaats voor u gereedgemaakt heb,
kom Ik terug en zal u tot Mij nemen, opdat ook u zult zijn waar Ik ben.
Daarvoor moest Hij naar de hemel gaan, zodat Hij de Geest terug kon zenden,
Die ons zo onze plaats zou geven.
En dus, in Johannes 14: wat ik je zojuist heb voorgehouden,
is een vreemd begrip vergeleken met wat ons hierover gewoonlijk wordt verteld.
Ik verwacht niet dat mensen zomaar meteen meegaan en zeggen: „Ja,
dat klinkt logisch.”
Daarom moet ik zoveel Schriftplaatsen aanhalen om te laten zien dat dit
inderdaad is wat de Schrift leert.
Want we lezen dat Hij zegt:
In het huis van Mijn Vader zijn veel woningen; als dat niet zo was ,
zou Ik het u gezegd hebben.
Ik ga heen om een plaats voor u gereed te maken.
Wij denken dat Hij naar het huis van Zijn Vader gaat.
Volgens ons bevindt dat huis zich daarboven in de lucht
en maakt Hij er een woonplaats voor ons klaar.
Wij vatten deze termen niet op zoals de Bijbel ze voorstelt,
of zoals Jezus Zelf en de apostelen ze voorstelden.
Jezus moest weggaan, zodat het lichaam van Christus een gezamenlijk lichaam kon
worden in plaats van slechts één man.
Als Hij niet wegging, kon de Heilige Geest niet naar ons komen, zei Hij.
Daarom zouden wij Hem niet in ons kunnen hebben wonen.
Wij zouden niet de woonplaatsen van God kunnen worden
en gezamenlijk het huis van God kunnen vormen.
God moet in ons wonen, willen wij een woonplaats van God zijn.
Wie anders dan de Heilige Geest woont in ons?
Daarom worden wij zowel de tempel van de Heilige Geest
als de tempel van God genoemd.
Daarom blijft Jezus in deze hele rede verwijzen naar het moment
waarop de Geest komt, waarop de Helper komt:
„Dit is wat er met jullie gaat gebeuren wanneer de Helper komt.”
In wezen is het idee dat Hij probeert over te brengen:
„Jullie zullen het heel erg vinden wanneer Ik wegga.
Natuurlijk zijn jullie eraan gewend dat Ik hier ben,
en Ik zal hier niet in dezelfde zin zijn.
Maar Ik zal hier zijn, en Ik zal dichter bij jullie zijn dan Ik nu ben,
omdat Mijn Geest, Die nu bij jullie is, in jullie zal zijn”, zei Hij in vers 17.
namelijk de Geest van de waarheid, Die de wereld niet kan ontvangen,
want zij ziet Hem niet en kent Hem niet, maar u kent Hem,
want Hij blijft bij u en zal in u zijn.
Dat is goed voor jullie.
Maar Ik zeg u de waarheid: Het is nuttig voor u dat Ik wegga,
want als Ik niet wegga, zal de Trooster niet naar u toe komen; maar als Ik heenga,
zal Ik Hem naar u toe zenden.
Waarom is dat goed? Ik zou Hem liever hier hebben, jij toch ook?
Hij is hier, maar nu is Hij op meer plaatsen tegelijk.
Zijn Geest kan overal zijn.
Hij, de mens Jezus, kon in Zijn mensgeworden staat maar op één
plaats tegelijk zijn.
Hij kon niet overal tegelijk zijn, en dat was Hij ook niet.
Toen Hij in een menselijk lichaam was, beperkte Hij Zich tot één plaats.
Maar daarna ging Hij weg, en nu wordt Zijn Geest overal gegeven aan
allen die Zijn volgelingen zijn.
Hij is waar zij ook zijn. Hij is overal.
De discipelen konden veel bij Jezus zijn toen Hij op aarde was,
maar niet elk moment van elke dag.
Soms stond Hij vroeg op en ging Hij naar buiten om te bidden,
en dan moesten ze Hem zoeken omdat ze Hem niet konden vinden.
Hij was niet altijd vlak bij hen.
Maar dat zal Hij wel zijn wanneer Hij weggaat en de Heilige Geest komt.
Hij zei in vers 16:
En Ik zal de Vader bidden, en Hij zal u een andere Trooster geven,
opdat Hij bij u blijft tot in eeuwigheid,
Hier wil Jezus met deze rede naartoe.
Hij spreekt niet werkelijk over eschatologie, hoewel Hij die wel
noemt — misschien.
Het hangt ervan af of Hij die inderdaad noemt.
Door de hele rede heen spreekt Jezus over weggaan en terugkomen.
Er zijn enkele verzen waarvan wij gewend zijn te denken dat ze gaan over Zijn
terugkeer bij de wederkomst.
In andere verzen spreekt Hij duidelijk over terugkomen doordat de Heilige Geest
naar ons toe komt.
Er zijn zelfs enkele gevallen waarin het erop lijkt dat Hij spreekt over
terugkomen uit het graf, alsof Hij enkele dagen weg zou zijn,
zij Hem in het graf zouden kwijtraken en Hij vervolgens
drie dagen later terug zou komen.
Dat Hij in verschillende gedeelten van deze rede naar hen toe komt,
verwijst niet altijd duidelijk naar dezelfde zaak.
Maar het is mogelijk dat Hij het altijd over dezelfde zaak heeft.
Dat geldt dan ook voor de verzen die over Zijn wederkomst lijken te gaan
en de verzen die erover lijken te gaan dat Hij maar enkele dagen in het graf is
en dan terugkomt:
Een korte tijd en u ziet Mij niet, en weer een korte tijd en u zult Mij zien,
want Ik ga heen naar de Vader.
Wij denken gewoonlijk: „Dat zijn de drie dagen dat Hij in het graf ligt.”
Het zou heel goed kunnen dat al die verwijzingen,
wanneer Hij spreekt over opnieuw naar hen toe komen,
betrekking hebben op de komst van de Heilige Geest.
Dat is het thema dat door de hele rede heen verweven is,
helemaal vanaf hoofdstuk 14 tot en met hoofdstuk 16.
Dit is eigenlijk wat Hij introduceerde in hoofdstuk 13, vers 34, toen Hij zei:
Een nieuw gebod geef Ik u: dat u elkaar liefhebt; zoals Ik u liefgehad heb,
moet u ook elkaar liefhebben.
Vervolgens zei Hij in vers 35:
Hierdoor zullen allen inzien dat u Mijn discipelen bent:
als u liefde onder elkaar hebt.
Waarom? Omdat liefde een vrucht van de Geest is.
Dat is wat Jezus doet.
Hij moet in je wonen om jou dit te laten doen.
Het is bovennatuurlijk.
Mensen die Jezus niet hebben, kunnen andere mensen liefhebben,
maar zij kunnen andere mensen niet liefhebben zoals Jezus dat doet.
De liefde van God is bovennatuurlijk, bovenmenselijk.
Je kunt dat niet doen tenzij de Heilige Geest die liefde in jouw leven voortbrengt
als de vrucht van de Geest, zoals Paulus duidelijk maakt.
Daaraan wordt een ware discipel herkend: hij heeft de Heilige Geest,
en die vrucht is zichtbaar doordat hij liefheeft zoals Jezus liefhad.
Daarom bereidt Jezus de discipelen vanaf het allereerste begin van de rede in de
bovenzaal voor op een nieuwe bestaanswijze met Jezus.
In plaats van Hem naast zich te hebben als een metgezel van vlees en bloed,
zal Hij door Zijn Geest in hen zijn.
Zij zullen Christus op aarde belichamen.
Zij zullen Zijn lichaam worden.
Zij zullen Zijn aanwezigheid worden.
Wanneer de apostelen iets deden, zeiden zij bijvoorbeeld wat Petrus tegen
Eneas zei, de verlamde man in Handelingen hoofdstuk 9:
En Petrus zei tegen hem: Eneas, Jezus Christus maakt u gezond;
sta op en maak voor uzelf uw bed op!
En hij stond meteen op.
alsof hij Jezus Christus was, Die daar stond.
Hij wist dat hij niet het hoofd van het lichaam was,
maar hij was een lid van Christus.
Hij kon handelen in de Naam van Christus,
omdat mijn lichaam altijd handelt in de naam van mijn hoofd.
Mijn hoofd bepaalt wie ik ben.
Mijn identiteit wordt bepaald door mijn hoofd.
Als ik een kamer binnenliep met een zak over mijn hoofd en daar een groot aantal
mensen was, wist je misschien niet zeker of ik het was.
Mijn lichaam zou er immers net zo uit kunnen zien als de lichamen van
allerlei andere mensen.
Mijn hoofd is vrij kenmerkend, en dat van jou ook.
Iedereen zou je aan je hoofd kunnen herkennen.
Dat geeft je een specifieke identiteit.
Je hoofd bevat ook je persoonlijkheid, je gedachten en je meningen.
Daardoor verschil je van iemand anders.
Je lichaam kan wat betreft zijn werking en al het overige,
en zelfs wat betreft zijn uiterlijk, bijna identiek zijn
aan de lichamen van allerlei andere mensen.
Je lichaam is slechts de machine.
Je lichaam is slechts het voertuig dat je hoofd draagt,
en je hoofd bepaalt wie je bent.
Maar je lichaam ben jij ook.
Niemand zei toen ik binnenkwam: ‘Daar komen Steve en zijn hoofd,’ of:
‘Daar komen Steve en zijn lichaam.’
Als je dacht: ‘Daar is Steve,’ bedoelde je het hoofd en het lichaam,
want ik ben een hoofd en een lichaam.
Mijn identiteit wordt bepaald door alles boven mijn nek.
Alles daaronder is alleen de machinerie: de pompen,
de bedrading en alle machinerie die het hoofd op gang houdt
en het werk van het hoofd uitvoert als een verlengstuk van het hoofd.
Paulus zei dat over ons in Efeze hoofdstuk 1, vers 22 en 23. Daar staat:
En Hij heeft alle dingen aan Zijn voeten onderworpen en heeft
Hem als hoofd over alle dingen gegeven aan de gemeente,
die Zijn lichaam is en de vervulling van Hem Die alles in allen vervult.
De gemeente is wat?
De gemeente is Zijn lichaam.
En de gemeente is wat?
De gemeente is de volheid van Hem Die alles in allen vervult.
De gemeente is organisch één met Hem.
Wij zijn in Hem.
Wij zijn in Zijn lichaam.
Zoals mijn organen in mij zijn, zo ben ik in Christus.
Het lichaam en het hoofd hebben een gedeelde identiteit.
Daarom kunnen mensen die leden van het lichaam zijn, zeggen:
‘Kom in de Naam van Jezus uit hem,’ of: ‘In de Naam van Jezus,’ dit of dat.
Handelen in de Naam van Jezus betekent dat wij handelen in de persoon van Jezus.
Wij handelen in de naam van ons Hoofd, net zoals elk lid van jouw lichaam dat
iedere dag doet.
Wanneer je hand voedsel oppakt om het in je mond te stoppen,
gebeurt dat omdat je hoofd wil dat dit gebeurt.
Als je letsel aan je ruggengraat oploopt en je lichaam niet meer op je hoofd
reageert, is dat niet zoals het hoort te zijn.
Het hele doel van je lichaam is je hoofd te dragen en je hoofd te dienen.
Zo is het hele doel van de gemeente Christus te dienen en Hem hoog te houden.
Maar wij zijn een organisch deel van Hem.
Daarom is het goed voor de gemeente dat Jezus wegging.
Ik weet niet zeker hoe dat allemaal zal veranderen wanneer Hij terugkomt.
Blijkbaar zal er een soort regeling zijn
waarin Hij en wij allemaal de woonplaats van God zijn.
De bestaanswijze die wij zullen hebben wanneer die bij Zijn wederkomst opnieuw
verandert, wordt ons niet duidelijk uitgelegd.
Maar Jezus probeert Zijn discipelen uit te leggen hoe hun bestaanswijze zou
veranderen toen Hij de eerste keer wegging.
Zij zouden Hem niet bij zich zien, maar Hij zou bij hen zijn.
En dus zegt Hij:
In het huis van Mijn Vader zijn veel woningen; als dat niet zo was ,
zou Ik het u gezegd hebben.
Ik ga heen om een plaats voor u gereed te maken.
Dat is het lichaam van Christus, de gemeente.
Dat zijn de christenen in de gemeente.
Dat wil zeggen: naar de hemel.
Dat wil zeggen: in Zijn lichaam, in het lichaam van Christus, in de tempel.
En als Ik heengegaan ben en plaats voor u gereedgemaakt heb,
kom Ik terug en zal u tot Mij nemen, opdat ook u zult zijn waar Ik ben.
zou op Zijn wederkomst kunnen slaan.
Zo hebben we het bijna altijd opgevat, vooral vanwege de woorden die erop volgen.
Hoewel uit vers 15 tot en met 17 duidelijk blijkt dat wanneer Hij zegt:
Als u Mij liefhebt, neem dan Mijn geboden in acht.
En Ik zal de Vader bidden, en Hij zal u een andere Trooster geven,
opdat Hij bij u blijft tot in eeuwigheid, namelijk de Geest van de waarheid,
Die de wereld niet kan ontvangen, want zij ziet Hem niet en kent Hem niet,
maar u kent Hem, want Hij blijft bij u en zal in u zijn.
Hij bedoelt: ‘Ik zal komen wanneer de Heilige Geest komt.’
Misschien bedoelt Hij dat hier ook.
Er is geen reden waarom Hij niet consequent zou kunnen zijn
en de uitdrukking op dezelfde manier zou kunnen gebruiken.
Maar gewoonlijk denken we dat de woorden ‘Ik kom’ op de wederkomst slaan.
Natuurlijk geloof ik in de wederkomst.
Ik geloof dat Jezus lichamelijk en zichtbaar zal terugkomen.
Dat trek ik niet in twijfel.
Ik stel de vraag of dat is waar Hij het in deze passage over heeft,
of dat Hij het over iets anders heeft.
Jezus komt terug, maar dat is niet het enige waar Hij ooit over gesproken heeft.
Het is mogelijk dat wij die gebeurtenis inlezen in iets anders waar Hij over
spreekt, als we Zijn taalgebruik niet begrijpen.
Maar Hij zegt:
Laat uw hart niet in beroering raken; u gelooft in God, geloof ook in Mij.
In het huis van Mijn Vader zijn veel woningen; als dat niet zo was ,
zou Ik het u gezegd hebben.
Ik ga heen om een plaats voor u gereed te maken.
En als Ik heengegaan ben en plaats voor u gereedgemaakt heb,
kom Ik terug en zal u tot Mij nemen, opdat ook u zult zijn waar Ik ben.
En waar Ik heen ga, weet u, en de weg weet u.
De reden waarom dit enigszins dubbelzinnig is,
is dat de Bijbel erover spreekt dat Jezus nu bij ons is.
Sinds de Geest gegeven is, is Hij bij ons.
Hij is voortdurend bij ons.
Maar als je het iets anders bekijkt, zegt Paulus dat wij weten:
zolang wij in het lichaam inwonen, uitwonend zijn van de Heere.
In 2 Korinthe 5 zegt hij:
zolang wij in het lichaam inwonen, uitwonend zijn van de Heere,
en wij hebben er meer behagen in om uit het lichaam uit te wonen en bij de Heere
in te wonen.
Er is dus een betekenis waarin Jezus voortdurend bij ons is.
Er is ook een andere betekenis waarin Hij op een andere manier bij ons zal zijn
wanneer wij weer bij Hem zijn, wanneer we niet langer van Hem gescheiden zijn.
In de ene betekenis zijn wij van Hem gescheiden.
In een andere betekenis is Hij bij ons.
Welke betekenis Hij hier bedoelt, is niet duidelijk. Hij zegt:
waar Ik ben, zullen jullie ook zijn.
Welnu, dat zou op dit moment al waar kunnen zijn.
Waar Hij is, is in Zijn lichaam.
Waar Hij is, is in Zijn tempel.
Waar Hij is, is in Zijn volk.
Als dat zo is, zou Hij het over de komst van de Geest kunnen hebben. Hij zegt:
Ik ga een plek voor jullie klaarmaken. Ik kom terug.
Hij bedoelt misschien aan het einde van de wereld,
maar met ‘Ik zal weer komen’ zou Hij het ook kunnen bedoelen
in de betekenis waarover Hij hier in dit hoofdstuk spreekt:
‘Ik zal door de Heilige Geest komen, en dan zullen jullie altijd bij Mij zijn.
Jullie denken dat Ik weg zal zijn.
Jullie denken dat jullie Mij zullen kwijtraken.
Jullie zullen Mij niet kwijtraken.
Jullie zullen altijd bij Mij zijn, want Ik zal terugkomen.
Ik zal omhooggaan.
Ik zal terugkomen.’
Het kan zijn dat Hij spreekt over omhooggaan bij de hemelvaart
en terugkomen met Pinksteren.
Dan zullen jullie voortdurend bij Mij zijn.
Dat is waar, ten minste in één betekenis.
Ik besef dat deze hele reeks uitdrukkingen die we zojuist hebben bekeken,
gewoonlijk binnen een totaal ander paradigma is geïnterpreteerd:
dat Jezus spreekt over weggaan naar de hemel,
daar in de hemel een plaats voor ons maken,
en bij de wederkomst weer komen om ons mee omhoog te nemen naar de hemel.
Dat alles vormt een totaal ander paradigma voor deze verzen,
en het is het paradigma dat waarschijnlijk 99,9
procent van de christenen heeft gehoord en gelooft.
Ik geloof zelf inderdaad dat dit scenario tot op zekere hoogte juist is.
Natuurlijk zal Jezus terugkomen, maar ik geloof niet dat Hij ons weg zal voeren
naar de ruimte.
De Bijbel zegt dat Hij hierheen komt, want Jezus zei:
Zalig zijn de zachtmoedigen, want zij zullen de aarde beërven.
Het is niet zo dat Hij ons zal meenemen naar een of andere
verre plaats in de lucht.
Hij is daarheen gegaan.
Hij zal hierheen terugkomen.
We zullen Hem in de lucht ontmoeten maar dat is alleen om Hem de rest van de weg
naar beneden te begeleiden, zoals het taalgebruik van de Schrift suggereert.
Het is niet zo dat Hij hierheen zal komen, ons uit de wereld zal halen
en ons naar de ruimte zal meenemen, naar een of andere verre hemel,
naar een paar landhuizen of iets dergelijks daar ergens.
Dat is niet wat dit vers zegt.
Geen enkel vers in de Bijbel zegt dat.
De Bijbel geeft aan dat wanneer Jezus terugkomt,
Hij hier zal regeren en wij hier met Hem zullen regeren.
Wij wonen in het Nieuwe Jeruzalem, dat in de Schrift wordt
voorgesteld als iets wat vanuit de hemel neerdaalt op de nieuwe aarde.
De eeuwige woonplaats van de heiligen is blijkbaar de nieuwe aarde,
als Openbaring letterlijk wordt genomen.
Natuurlijk kan die niet voortdurend letterlijk worden genomen,
dus is het moeilijk te weten in welke mate dat wel of niet moet.
Maar de beschrijving van de nieuwe hemel en de nieuwe aarde
en het Nieuwe Jeruzalem in Openbaring 21 en 22
laat duidelijk zien dat wij met Jezus op de nieuwe aarde in het Nieuwe Jeruzalem
wonen, en niet voor eeuwig in de hemelen.
De hemel is de tijdelijke plaats waar we naartoe zouden gaan wanneer we sterven,
om bij Jezus te zijn.
Maar over Zijn terugkomst staat in 1 Thessalonicenzen 4:
Want als wij geloven dat Jezus gestorven en opgestaan is,
zal ook God op dezelfde wijze hen die in Jezus ontslapen zijn,
terug brengen met Hem.
Hij zal hen mee terugbrengen, niet ons daarheen meenemen.
Dit idee dat wij naar de hemel zullen gaan en voor eeuwig in de hemel zullen wonen,
dat dit het huis van de Vader is en dat wij daarboven landhuizen zullen krijgen —
niets daarvan wordt ergens werkelijk in de Schrift onderwezen.
Veel daarvan berust natuurlijk op de verkeerde vertaling in de King James,
waarin monai met ‘mansions’ wordt vertaald.
Dat vind ik uiterst merkwaardig.
Zelfs als ze het woord ‘rooms’ of ‘dwellings’ hadden gekozen,
zou hun vertaling aanzienlijk letterlijker zijn geweest.
Maar ‘mansions’ is een heel vreemde vertaling van mone.
We hebben een paar mogelijkheden.
Ik geloof dat we bij het bestuderen van de rest van deze
rede zullen zien dat Hij niet met hen spreekt over het einde van de wereld
en hun eeuwige verblijfplaats ergens anders.
Ik geloof dat Hij met hen spreekt over wat er kort na Zijn vertrek zal gebeuren.
Hij spreekt over wat Hij zal doen om tegemoet te komen aan hun behoefte aan Hem
wanneer Hij lichamelijk afwezig is, en over de troost
die zij na Zijn vertrek in Zijn aanwezigheid zullen vinden:
Zijn aanwezigheid in hen door de Heilige Geest.
Dat lijkt in dit hoofdstuk Zijn boodschap aan hen te zijn.
Niet alleen in dit hoofdstuk, maar ook in hoofdstuk 15 en 16
zul je dit thema voortdurend herhaald zien worden.
Hij zegt in vers 4:
En waar Ik heen ga, weet u, en de weg weet u.
Thomas zei tegen Hem:
Thomas zei tegen Hem: Heere, wij weten niet waar U heen gaat,
en hoe kunnen wij de weg weten?
Jezus zei tegen hem:
Jezus zei tegen hem: Ik ben de Weg, de Waarheid en het Leven.
Niemand komt tot de Vader dan door Mij.
Waar gaat Hij heen?
Hij gaat naar de hemel, maar Hij zal niet alleen in de hemel zijn.
Hij zal ook in ons zijn.
Hij zal overal zijn.
Hij zal in de hemel aan de rechterhand van God zijn.
Hij zal door Zijn Geest in ons zijn. Hij gaat weg.
Zijn lichaam zal opstijgen naar de hemel en uit het zicht verdwijnen.
Dat zal in Handelingen hoofdstuk 1 gebeuren.
Voor ons is er een weg daarheen. Maar waarheen? Naar de Vader.
We hoeven niet naar de hemel op te stijgen om te zijn waar de Vader is.
Jezus zei in vers 23 zelfs uitdrukkelijk:
Jezus antwoordde en zei tegen hem: Als iemand Mij liefheeft,
zal hij Mijn woord in acht nemen; en Mijn Vader zal hem liefhebben,
en Wij zullen naar hem toe komen en bij hem intrek nemen.
Je hoeft niet naar de hemel te vertrekken om bij de Vader te zijn.
Je hoeft alleen maar hier voortdurend bij Hem te zijn.
Hij zal naar je toe komen.
Jezus gaat naar Zijn Vader in de hemel, dat wil zeggen naar de troon van God,
aan de rechterhand van God in de hemel.
Maar de Vader is niet beperkt tot de hemel. Hij is overal.
En Hij zal in het bijzonder hier in jou Zijn woning maken
als je Hem liefhebt en Zijn geboden bewaart, zei Jezus.
Hij zegt:
Jullie weten waar ik naartoe ga en jullie kennen de weg.
Maar ze wisten het duidelijk niet, en ik neem het Thomas
niet kwalijk dat hij die vraag stelde.
‘Heere, dit gaat ons begrip een beetje te boven.
Weet U zeker dat U de juiste mannen hebt?
Dit lijkt ons een beetje boven de pet te gaan.
Waar hebt U het over?’
Zulke vragen stelden ze eigenlijk de hele rede door.
‘Heere, we weten niet waar U het over hebt.’
Of ze hielden op Hem vragen te stellen en begonnen elkaar te vragen:
‘Wat bedoelt Hij daarmee?’
Dit was me een stel verwarde vissers, geen theologen.
En toch spreekt Jezus met hen over
werkelijk geheimzinnige theologische zaken, zaken waar ze echt
moeite mee hadden.
Ik neem het hun niet kwalijk. Ik heb er moeite mee.
We kennen allemaal het vers:
Ik ben de weg, de waarheid en het leven.
Niemand komt tot de Vader behalve door mij.
Wel, wat ter wereld betekent het:
‘Ik ben de weg’? Ze zeiden:
Thomas zei tegen Hem: Heere, wij weten niet waar U heen gaat,
en hoe kunnen wij de weg weten?
Hij zegt:
Jezus zei tegen hem: Ik ben de Weg, de Waarheid en het Leven.
Niemand komt tot de Vader dan door Mij.
Met andere woorden: jullie kennen Mij.
Dat is alles wat jullie hoeven te weten om bij de Vader te komen.
Jullie moeten een relatie met Mij hebben.
Ik ben de hele weg daarheen.
Je komt door Mij tot de Vader; daarmee heb je de hele reis afgelegd.
Je bent bij de Vader.
‘Ik ga naar de hemel om bij de Vader te zijn.
Jullie hoeven niet zo ver te gaan.
Jullie hoeven alleen maar in Mij te komen en dan zijn jullie daar.
Ik ben de weg daarheen.
Als jullie Mij liefhebben en Mijn geboden bewaren,
zal de Vader naar jullie toe komen.
De Enige die jullie hoeven te kennen, ben Ik. Ik ben de weg daarheen.
Ik ben de verbinding.
Ik ben de schakel.’
Toen Jezus Nathanaël in Johannes 1 voor het eerst ontmoette, zei Hij:
Jezus zag Nathanaël naar Zich toe komen en zei over hem: Zie,
werkelijk een Israëliet in wie geen bedrog is.
Nathanaël zei tegen Hem: Vanwaar kent U mij?
Jezus antwoordde en zei tegen hem: Voordat Filippus u riep,
toen u onder de vijgenboom was, zag Ik u.
Nathanaël zei:
Jezus zei:
Heeft Nathanaël werkelijk zo’n visioen gehad? Misschien. We weten het niet.
Het staat niet opgetekend.
We hebben nergens opgetekend staan dat Nathanaël zo’n visioen heeft gehad.
Het is ook niet absoluut noodzakelijk dat we dit letterlijk opvatten.
Het is duidelijk een verwijzing naar Genesis,
waar Jakob zijn droom had en een ladder zag waarvan de bovenkant in de hemel
en de voet op de aarde stond.
Er staat dat de engelen van God deze ladder opgingen en afdaalden.
Dat is de enige andere plaats in de Bijbel waar die uitdrukking voorkomt:
‘de engelen van God die opstijgen en neerdalen’.
Jakobs ladder vormde de verbinding tussen hemel en aarde, tussen God en mens.
Die ladder gaf toegang tussen hemel en aarde.
Daarom zag men in de droom de engelen daarop op en neer gaan. Jezus zegt:
Jezus antwoordde en zei tegen hem: Omdat Ik tegen u gezegd heb:
Ik zag u onder de vijgenboom, gelooft u. U zult grotere dingen zien dan deze.
En Hij zei tegen hem: Voorwaar, voorwaar, Ik zeg u allen:
Van nu af zult u de hemel geopend zien en de engelen van God
opklimmen en neerdalen op de Zoon des mensen.
Dit is misschien alleen maar een manier om te zeggen: ‘Er komt een tijd, Nathanaël,
dat je Mij veel beter kent dan nu, en dan zul je erkennen dat Ik Jakobs ladder ben.
Ik ben de toegang tussen God en mens.
Ik ben de weg waarlangs mensen tot God komen.
Ook de engelen, de engelen komen en gaan via Mij.’
Dat betekent eenvoudig: ‘Ik ben die ladder die Jakob in zijn droom zag.
Jezus zei tegen hem: Ik ben de Weg, de Waarheid en het Leven.
Niemand komt tot de Vader dan door Mij.
Maar tot de Vader komen betekent niet dat je sterft en naar de hemel gaat.
Ik geloof wel dat de Bijbel op andere plaatsen zegt dat we naar de hemel gaan
wanneer we sterven:
Wij hebben dus altijd goede moed en weten dat wij,
zolang wij in het lichaam inwonen, uitwonend zijn van de Heere,
want wij wandelen door geloof, niet door aanschouwen.
Maar wij hebben goede moed en wij hebben er meer behagen in om uit het lichaam uit
te wonen en bij de Heere in te wonen.
Ik hoop dus dat je niet denkt dat ik een van deze dierbare leerstellingen ontken.
Ik geloof ze, en ik geloof dat ze op grond van
andere plaatsen in de Schrift vaststaan.
Maar op deze plaats denk ik niet dat Hij iets zegt over naar de hemel gaan.
Hij zegt:
Niemand komt tot de Vader behalve door mij.
Wij komen tot de Vader.
Door onze relatie met Jezus Christus komen wij in eenheid met de Vader.
Dat gebeurt nu. Daarom zegt Hij:
Jezus antwoordde en zei tegen hem: Als iemand Mij liefheeft,
zal hij Mijn woord in acht nemen; en Mijn Vader zal hem liefhebben,
en Wij zullen naar hem toe komen en bij hem intrek nemen.
Waar Jezus voor kwam, was niet om mensen naar de hemel te brengen.
In feite kwam Hij om over de wereld te regeren, en dat gaat Hij doen.
De hemel is zoiets als de plaats waar we naartoe gaan
totdat Hij terugkomt en dat gaat doen.
Wanneer we sterven, moeten we ergens naartoe.
Gelukkig gaan we dus de tegenwoordigheid van God in de hemel binnen.
Dat is de tijdelijke verblijfplaats van Jezus, totdat Hij hier terugkomt.
En wij komen met Hem terug.
Jezus kwam niet om een heleboel mensen naar de hemel te brengen.
Hij kwam om mensen tot de Vader te brengen.
Hij kwam om de verloren schapen terug te brengen naar de Herder.
Hij kwam om mensen met God te verzoenen.
En Hij heeft ons die bediening van verzoening gegeven.
Wij staan dus als het ware in de plaats van Christus en zeggen, zoals Paulus zegt:
Laat je met God verzoenen.
Dat betekent dat je wordt teruggebracht in een relatie met God. Dat is wat behoud is.
Behoud gaat niet in de eerste plaats over waar je naartoe gaat wanneer je sterft.
Waar je naartoe gaat wanneer je sterft, is eenvoudig een voortzetting van dat behoud.
Behoud begint hier en nu.
En behoud is niet de hemel.
Behoud is God.
Een herstelde relatie met God hebben, in de juiste verbinding met God staan,
dat is wat behoud is.
Wij worden voor God behouden.
Hij kwam om voor Zichzelf een volk te verlossen dat ijverig is in goede werken.
Het gaat er niet om dat er iets voor ons behouden wordt. Het is voor Hem.
Jezus zei: ‘Omdat Ik de Vader liefheb, ga Ik naar het kruis,
want Mijn Vader wil dat Ik Zijn kinderen bij Hem terugbreng.’
Wij zijn als verloren kinderen, zei Jezus, die bij onze Vader zijn weggelopen.
En het is Zijn bedoeling om dat te veranderen, om dat te herstellen. Hij zei:
Jezus zei tegen hem: Ik ben de Weg, de Waarheid en het Leven.
Niemand komt tot de Vader dan door Mij.
Hij heeft het niet noodzakelijk over naar de hemel gaan.
Als je nu tot de Vader komt en Hij in je woont,
kan er na je dood natuurlijk niet veel anders gebeuren.
Dan ga je naar de hemel.
Natuurlijk ga je naar de hemel.
Je treedt binnen in een blijvende relatie waarin je met God verbonden bent,
en die verbinding eindigt niet bij de dood.
Maar die begint ook niet pas bij de dood.
In deze toespraak verwijst Jezus er nergens naar dat wij naar de hemel gaan.
Dat is niet het onderwerp van deze toespraak.
Hij zegt: ‘Ik ben de weg tot de Vader.
Ik ga naar de Vader, en jullie zullen ook tot de Vader gaan,
en jullie kennen de weg daarheen.’
Zij zeggen: ‘Volgens ons kennen we die niet.
Ik denk niet dat ik de weg ken.
Ik weet niet eens zeker waar die is.’
Hij zegt: ‘Weten jullie niet dat Ik de weg ben?
Als jullie Mij kennen, dan kennen jullie de weg.’
Mensen komen langs deze weg tot de Vader en langs geen enkele andere weg.
Door tot Christus te komen en in een relatie met Hem te leven,
komt iemand tot de Vader.
Daarom gaat Jezus verder met het volgende gedeelte, waar we nog op terugkomen.
Daar zeggen ze:
Filippus zei tegen Hem: Heere, laat ons de Vader zien en het is ons genoeg.
Hij zegt:
Jezus zei tegen hem: Ben Ik zo'n lange tijd bij u, en kent u Mij niet, Filippus?
Wie Mij gezien heeft, heeft de Vader gezien; en hoe kunt u dan zeggen:
Laat ons de Vader zien?
Tot Mij komen is tot de Vader komen.
Mijn aanwezigheid op aarde is Gods manier om jullie tot Zichzelf te brengen.
Jullie komen tot Mij en ontvangen daardoor waarheid.
Jullie ontvangen leven en hebben de weg gevonden.
Dat is wat Ik ben: de weg.’
Zo werkt Jezus de troostrijke boodschap uit die Hij voor Zijn discipelen heeft
met het oog op Zijn vertrek.
Wij hebben de latere openbaring door Paulus en Petrus en de andere apostelen,
nadat de Geest gekomen was en hen in heel de waarheid geleid had.
Jezus had in de bovenzaal gezegd dat dit zou gebeuren. Hij zei:
Maar Ik zeg u de waarheid: Het is nuttig voor u dat Ik wegga,
want als Ik niet wegga, zal de Trooster niet naar u toe komen; maar als Ik heenga,
zal Ik Hem naar u toe zenden.
In hoofdstuk 16, dat nog steeds deel uitmaakt van deze toespraak, zegt Hij:
Nog veel heb Ik tegen u te zeggen, maar u kunt het nu niet dragen.
Wanneer de Geest van de waarheid gekomen is, zal Hij u de weg wijzen in
heel de waarheid.
Dus de Heilige Geest kwam en leidde de apostelen in die waarheden
waarvoor ze nog niet klaar waren toen Jezus hier was.
De Heilige Geest maakte hen er klaar voor
en onderwees hen in deze dingen te zijner tijd.
Zij schreven ze op, en wij hebben ze.
Wij hebben dus feitelijk een voordeel dat zij in de bovenzaal niet hadden.
Zij wisten niet wat de Heilige Geest hierover nog verder zou verduidelijken.
Wij weten dat wel, omdat wij het verslag hebben van wat Hij verduidelijkte
en van wat zij later zagen en begrepen.
Het is dus geen wonder dat zij hierover in verwarring zijn.
Wat wel een wonder is, is dat christenen erover in verwarring zijn,
gezien heel het getuigenis van de Schrift over deze onderwerpen.
Waarom zijn christenen hierover in verwarring?
Waarom denken christenen aan de hemel wanneer ze horen:
In het huis van Mijn Vader zijn veel woningen; als dat niet zo was ,
zou Ik het u gezegd hebben.
Ik ga heen om een plaats voor u gereed te maken.
Er is geen enkele Schriftplaats die deze associatie rechtvaardigt.
Waarom hebben christenen deze verschillende opvattingen,
terwijl de schrijvers van het Nieuwe Testament
ons alle verduidelijking hebben gegeven die nodig was?
Dat vind ik merkwaardig.
Maar ik denk dat het antwoord is dat wij heel sterk aan traditie gebonden zijn en
geneigd zijn te geloven wat ons wordt verteld.
Soms leggen we de bewoording gewoon uit op de eenvoudigste manier die bij ons opkomt,
en op dat moment lijkt die juist. En waarom ook niet?
Iedereen zegt dat het juist is.
Maar als je de Schriften werkelijk onderzoekt,
ontdek je verschillende redenen om dit op een andere manier op te vatten.
Daarom ben ik het gaan opvatten zoals ik dat doe.
En hoewel het voor anderen niet noodzakelijk is om het op te vatten zoals
ik dat doe, zie ik niet hoe iemand tot een andere conclusie zou kunnen komen
als die werkelijk kijkt naar de Schriftplaatsen over de onderwerpen die
hier van belang zijn.
Want dit is duidelijk wat het Nieuwe Testament overal leert.