Welkom bij Vers voor Vers!
Deze keer behandelen we Johannes 14, vers 15 tot en met vers 31.
Laten we nog eens naar Johannes 14 kijken.
De vorige keer zijn we bij vers 14 gestopt.
Tot nu toe hebben we twee bijeenkomsten aan dit hoofdstuk besteed
om te komen waar we nu zijn.
Jezus heeft Zijn discipelen drie dingen beloofd om hen te troosten,
omdat Hij hun heeft verteld dat Hij weggaat.
In de verscheidene jaren die ze met Hem hadden doorgebracht,
was Hij nooit bij hen weggegaan.
Hij was altijd voor hen beschikbaar geweest,
en ze hadden beslist niet verwacht dat Hij weg zou gaan.
Stel je voor dat je met iemand trouwde en dag en nacht bij die persoon was.
En dan zou die persoon na ongeveer tweeënhalf of drie jaar plotseling zeggen:
‘Trouwens, ik moet nu weggaan.’
Dat zou een schok zijn.
Voor hun gevoel waren ze beslist voor het leven met Hem verbonden.
Ze zouden bij Hem zijn wanneer Hij in Zijn Koninkrijk aan de macht kwam.
Ze hadden niet verwacht dat Hij weg zou gaan.
Om hen te troosten zegt Hij: ‘Ik ga eigenlijk niet helemaal weg.
Ik kom terug.’
Zijn eerste belofte aan hen is dat Hij weer zal komen.
Het is niet zo dat Hij voorgoed weggaat.
Die belofte deed Hij in vers 3:
En als Ik heengegaan ben en plaats voor u gereedgemaakt heb,
kom Ik terug en zal u tot Mij nemen, opdat ook u zult zijn waar Ik ben.
De tweede belofte die Hij doet, is dat zij de werken zullen kunnen doen die
Hij heeft gedaan.
Hij zal door hen heen blijven werken, en ze zullen zelfs grotere werken doen dan
Hij heeft gedaan.
Als ze onder de indruk waren van Zijn werken en dachten:
‘Hoe moet de wereld het zonder U redden?’
dan is Zijn antwoord: ‘Ze zullen jullie hebben.
Jullie zullen de werken doen die Ik heb gedaan, omdat Ik naar Mijn Vader ga.
Jullie zullen Mijn werk nu overnemen, en jullie zullen het op veel grotere schaal
doen dan Ik.’
Ze zouden meer bekeerlingen hebben dan Jezus had, en zo is het zeker ook gegaan.
Ze bereikten meer mensen, predikten op meer plaatsen en brachten blijvend meer
mensen in de schaapskooi bijeen dan Jezus Zelf tijdens Zijn leven heeft gedaan.
De derde belofte is dat zij, terwijl Hij weg is, Zijn Naam zullen hebben.
Dat wil zeggen: Zijn gezag, Zijn toegangssleutel tot God.
Daardoor kunnen ze tot de Vader komen en alles vragen in Jezus’ Naam.
Alles in Jezus’ Naam betekent natuurlijk alles wat Hij zou vragen.
Het betekent niet dat je een soort carte blanche hebt om alles te vragen wat je
maar zou willen, en daar vervolgens de Naam van Jezus aan vastplakt om God
onder druk te zetten je dat zelfzuchtige ding te geven waar je om vroeg:
‘U moet het doen, want ik zeg: “In Jezus’ Naam.”’
Wanneer je werkelijk in Jezus’ Naam bidt, bid je wat Jezus Zelf zou bidden en
waarvoor Hij je toestemming zou geven om het namens Hem te bidden.
We hebben dus deze beloften: Hij zal terugkomen;
ondertussen zullen zij Zijn werk voortzetten;
en door Zijn Naam zullen ze toegang tot God hebben.
Nu komen we bij de kernboodschap van deze rede in de bovenzaal,
in vers 15 en de verzen daarna, waar Hij zegt:
Als u Mij liefhebt, neem dan Mijn geboden in acht.
En Ik zal de Vader bidden, en Hij zal u een andere Trooster geven,
opdat Hij bij u blijft tot in eeuwigheid, namelijk de Geest van de waarheid,
Die de wereld niet kan ontvangen, want zij ziet Hem niet en kent Hem niet,
maar u kent Hem, want Hij blijft bij u en zal in u zijn.
Ik zal u niet als wezen achterlaten; Ik kom weer naar u toe.
Nog een korte tijd en de wereld zal Mij niet meer zien, maar u zult Mij zien,
want Ik leef en u zult leven.
Op die dag zult u inzien dat Ik in Mijn Vader ben , en u in Mij,
en Ik in u. Wie Mijn geboden heeft en die in acht neemt,
die is het die Mij liefheeft, en wie Mij liefheeft, hem zal Mijn Vader liefhebben;
en Ik zal hem liefhebben en Mijzelf aan hem openbaren.
Judas, niet de Iskariot, zei tegen Hem: Heere,
hoe komt het dat U Zichzelf aan ons zult openbaren en niet aan de wereld?
Jezus antwoordde en zei tegen hem: Als iemand Mij liefheeft,
zal hij Mijn woord in acht nemen; en Mijn Vader zal hem liefhebben,
en Wij zullen naar hem toe komen en bij hem intrek nemen.
Wie Mij niet liefheeft, neemt Mijn woorden niet in acht; en het woord dat u hoort,
is niet van Mij, maar van de Vader, Die Mij gezonden heeft.
Deze dingen heb Ik tot u gesproken, terwijl Ik bij u verblijf.
Maar de Trooster, de Heilige Geest, Die de Vader zenden zal in Mijn Naam,
Die zal u in alles onderwijzen en u in herinnering brengen
alles wat Ik u gezegd heb.
“A little while longer and the world will see Me no more, but you will see Me.
Because I live, you will live also.
At that time you will know that I am in My Father, and you in Me, and I in you.
He who has My commandments and keeps them, it is he who loves Me.
And he who loves Me will be loved by My Father,
and I will love him and manifest Myself to him.”
Judas—not Judas Iskariot, the other Judas—said to Him, “Lord,
how is it that You will manifest Yourself to us and not to the world?”
Jezus answered and said to him, “If anyone loves Me, he will keep My word,
and My Father will love him, and We will come to him and make Our home with him.
He who does not love Me does not keep My words,
and the word which you hear is not Mine but the Father’s Who sent Me.
Wat is de Parakleet?
Parakletos komt van twee Griekse woorddelen.
Het ene is para wat ‘ernaast’ betekent.
Kletos komt van kaleo, ‘geroepen’.
Parakletos betekent ‘erbij geroepen’.
De woorden ‘erbij geroepen’ zouden je op zichzelf niet veel zeggen,
tenzij je uit het gebruik van het woord in de Griekse taal ook wist wat
parakletos betekent. Parakletos—
betekent een pleitbezorger, iemand die wordt geroepen om een beklaagde als
raadsman bij te staan en hem in de rechtszaal te verdedigen.
Zo werd het woord parakletos in het Grieks gebruikt:
een vriend in de rechtszaal en een pleitbezorger.
In feite wordt hetzelfde woord in de King James Version vertaald met ‘advocate’.
In 1 Johannes 2:1 gebruikt ook de New King James
het woord ‘advocate’ om hetzelfde woord te vertalen.
1 Johannes 2:1 zegt:
Mijn kinderen, ik schrijf u deze dingen, opdat u niet zondigt.
En als iemand gezondigd heeft: wij hebben een Voorspraak bij de Vader,
Jezus Christus, de Rechtvaardige.
— vertaald met ‘an advocate’ —
Merk op dat Jezus hier een parakletos wordt genoemd, een Parakleet,
een advocaat van de verdediging.
Als je zondigt, heb je een verdediger bij God.
Je hebt Iemand Die bij God voor jou opkomt,
Iemand Die geroepen is om naast je te staan en jouw belangen bij
God te behartigen.
Als wij zondigen, hebben we een advocaat van de verdediging bij God,
en dat is Jezus, de Rechtvaardige.
Het is interessant dat Johannes, die zowel het Evangelie van Johannes
als deze brief schreef, hier het woord parakletos voor Jezus gebruikt,
aangezien het woord in het Evangelie van Johannes alleen voor de Heilige
Geest werd gebruikt.
Maar ik denk dat Johannes begreep dat Jezus, toen Hij zei:
Ik zal jullie een andere Parakleet sturen, daarmee te kennen gaf
dat ze al een Parakleet bij zich hadden gehad, en dat was Jezus Zelf.
Ze hadden Jezus als Parakleet bij zich gehad.
Hij zou weggaan en Hij zou een andere parakletos sturen.
Er zijn twee Griekse woorden voor ‘een andere’.
Het ene betekent specifiek een andere van een andere soort,
en het andere betekent een andere van dezelfde soort.
Wanneer Johannes de woorden van Jezus vertaalt,
die waarschijnlijk oorspronkelijk in het Aramees werden gesproken,
gebruikt hij het Griekse woord dat een andere van dezelfde soort betekent.
Jezus zegt in Johannes 14:16:
Ik zal het de Vader vragen; Hij zal jullie een andere Parakleet sturen,
iemand zoals Ik.
Jezus is onze Parakleet en de Heilige Geest is een andere van dezelfde
soort, een Parakleet.
Met dat in gedachten zien we dat het woord parakletos in Johannes 14:16 wordt
gebruikt en opnieuw in vers 26, waar staat:
Maar de Trooster, de Heilige Geest, Die de Vader zenden zal in Mijn Naam,
Die zal u in alles onderwijzen en u in herinnering
brengen alles wat Ik u gezegd heb.
zoals het hier vertaald is.
Merk op dat de Heilige Geest in vers 17 de Geest van de Waarheid wordt genoemd.
De Parakleet in de verzen 16 en 17 wordt de Geest van de Waarheid genoemd.
In vers 26 wordt Hij eenvoudigweg de Heilige Geest genoemd.
De Geest van de Waarheid en de Heilige Geest zijn dezelfde Geest,
en dat is de Parakleet van Wie Jezus zei dat Hij Hem zou sturen.
Het sturen van de Heilige Geest is in feite de grondslag voor de beloften die
Hij hun in de eerdere verzen deed.
De komst van de Heilige Geest naar de gemeente
was de volgende fase van het Koninkrijk van God.
De Koning kwam in Jezus naar de aarde en Hij verkondigde Zijn Koninkrijk.
Hij verzamelde Zijn eerste strijders en onderdanen en gaf hun de opdracht eropuit
te gaan en Zijn Koninkrijk naar anderen uit te breiden.
Daarna ging Hij weg, maar vervolgens kwam Hij terug.
Hij kwam terug in de Persoon van Zijn Heilige Geest.
Wanneer Hij in vers 18 zegt:
Ik zal u niet als wezen achterlaten; Ik kom weer naar u toe.
bedoelt Hij dat Hij in de persoon van de Parakleet komt.
Hij verwijst hier niet naar Zijn wederkomst.
In de rede in de bovenzaal zijn er een aantal plaatsen waar Jezus zegt dat Hij
opnieuw naar hen zal komen.
In vers 3 is het dubbelzinnig wanneer Hij zegt:
En als Ik heengegaan ben en plaats voor u gereedgemaakt heb,
kom Ik terug en zal u tot Mij nemen, opdat ook u zult zijn waar Ik ben.
want dit kan een verwijzing zijn naar de wederkomst, die wij inderdaad verwachten.
Maar gezien het feit dat Hij in deze hele rede voortdurend
spreekt over Zijn komst in de Persoon van de Heilige Geest,
kan het zijn dat Hij zelfs in vers 3 al vooruitloopt op die gedachte:
Ik ga weg, maar Ik blijf niet lang weg,
want Ik kom terug in de persoon van de Heilige Geest.
Dan zullen jullie altijd bij Mij zijn, omdat Ik altijd bij jullie zal zijn.
Ik zal in jullie wonen, zoals Hij hier in vers 17 zegt.
Hij zegt:
namelijk de Geest van de waarheid, Die de wereld niet kan ontvangen,
want zij ziet Hem niet en kent Hem niet, maar u kent Hem,
want Hij blijft bij u en zal in u zijn.
Deze Heilige Geest, Die de Geest van Christus is, zal in ons wonen.
Zo zal Christus voortdurend bij ons zijn.
Waar Hij is, daar zullen ook wij zijn.
Hoe weet ik dat vers 18 over de komst van de Heilige Geest gaat?
Over de Heilige Geest zegt Hij:
De wereld kent Hem niet, maar jullie kennen Hem wel.
Dan zegt Hij in vers 19:
Nog een korte tijd en de wereld zal Mij niet meer zien, maar u zult Mij zien,
want Ik leef en u zult leven.
Hij stelt hier een tegenstelling tussen de kennis en ervaring die de wereld van
Hem heeft en de kennis en ervaring die de discipelen van Hem hebben.
Zij kennen de Heilige Geest niet, maar de discipelen wel.
Zij zullen Jezus niet zien, maar de discipelen zullen Hem wel zien.
Judas, niet Iskariot, stelt Hem daar zelfs een vraag over.
Vers 22 zegt:
Judas, niet de Iskariot, zei tegen Hem: Heere,
hoe komt het dat U Zichzelf aan ons zult openbaren en niet aan de wereld?
Hij antwoordt hem in vers 23:
Jezus antwoordde en zei tegen hem: Als iemand Mij liefheeft,
zal hij Mijn woord in acht nemen; en Mijn Vader zal hem liefhebben,
en Wij zullen naar hem toe komen en bij hem intrek nemen.
Dit gaat niet over de wederkomst.
Dit gaat zelfs niet over Jezus Die na drie dagen uit het graf terugkomt.
Dit gaat over Gods inwoning, over het feit dat Hij Zijn woning maakt in de gelovige.
De Vader en de Zoon zullen door de Heilige Geest komen
en Hun woning bij de gelovige maken, zoals Hij doet wanneer wij gelovigen worden.
Zijn Geest komt in ons wonen.
Dus hoewel Hij voor dit alles de taal van Zijn terugkeer gebruikt,
gaat het niet noodzakelijk over Zijn lichamelijke terugkeer.
Het gaat veeleer over Zijn terugkeer naar hen in een vorm
die net zo bevredigend en productiever zal zijn.
Tot nu toe was Hij de ene Zoon van God en waren zij Zijn volgelingen.
Ze begrepen vrijwel niets, probeerden Hem al struikelend bij te houden
en slaagden er meestal niet in te begrijpen wat Hij zei.
Maar nu zullen zij Hem in zich hebben.
En de Heilige Geest zal hun alles leren.
De Heilige Geest zal hen in staat stellen alles te doen.
De werken die Jezus deed, zal de Heilige Geest door hen heen doen.
Zij zullen het lichaam van Christus worden,
omdat zij de Geest van Christus delen.
Dus deze komst van de Heilige Geest is de vorm waarin Jezus hun vertelt dat Hij naar
hen zal terugkeren.
Dat wij ook Zijn wederkomst verwachten, is waar,
en de Bijbel heeft daar veel over te zeggen.
Maar dat is misschien niet het onderwerp van deze toespraak.
Dat wil zeggen, misschien zegt Jezus hier niet: „Ik ga weg, maar ooit,
over duizenden jaren, kom Ik zichtbaar terug op de wolken en zo.”
Hoewel Hij dat ooit inderdaad zou doen,
zou dat hun nauwelijks onmiddellijke troost bieden: „Ooit, pas over een heel,
heel, heel, heel, heel, heel lange tijd, lang nadat jullie dood zijn,
kom Ik weer terug.” Nou en?
Wat hebben wij daaraan? Maar:
Een korte tijd en u ziet Mij niet, en weer een korte tijd en u zult Mij zien,
want Ik ga heen naar de Vader.
Heeft Hij het over de drie dagen dat Hij in het graf lag,
waarna zij Hem weer zagen?
Of heeft Hij het over de vijftig dagen tussen Zijn kruisiging en Pinksteren?
Vanwege Zijn nadruk op de Heilige Geest en het feit dat Hij dat in vers 18
gelijkstelt aan Zijn komst naar hen, lijkt het mij dat Hij het in al deze
gevallen heeft over de komst van de Geest met Pinksteren.
Of misschien zelfs vóór Pinksteren, want nadat Jezus uit de dood was opgestaan,
blies Hij op hen en zei:
En nadat Hij dit gezegd had, blies Hij op hen en zei tegen hen:
Ontvang de Heilige Geest.
Dus in zekere zin gaf Hij hun de Heilige Geest
voordat Hij Hem met Pinksteren aan de rest van de gemeente gaf.
Maar waar het hier om gaat, is dat Hij nu alles met elkaar verbindt
wat Hij tot dusver over de beloften heeft gezegd:
„Jullie zullen de kracht hebben om te doen wat Ik doe.
Ik zal naar jullie terugkeren.
Ik zal bij jullie zijn.
Jullie zullen nu in Mijn Naam kunnen handelen,
omdat jullie als het ware Mij zullen zijn, Mijn lichaam.
Want Mijn Geest zal in jullie belichaamd zijn,
zoals de Geest in Jezus belichaamd was toen Hij hier op aarde was.”
Dat is de gedachte.
Het gaat om de komst van de Geest.
Eerder in het Evangelie van Johannes introduceerde Johannes
al de gedachte dat de Heilige Geest zou komen, in hoofdstuk 7.
Zelfs als je helemaal teruggaat naar hoofdstuk 3, zei Hij tegen Nicodemus:
Jezus antwoordde: Voorwaar, voorwaar, Ik zeg u:
Als iemand niet geboren wordt uit water en Geest,
kan hij het Koninkrijk van God niet binnengaan.
Wat uit het vlees geboren is, is vlees; en wat uit de Geest geboren is, is geest.
Verwonder u niet dat Ik tegen u gezegd heb: U moet opnieuw geboren worden.
De wind waait waarheen hij wil en u hoort zijn geluid,
maar u weet niet waar hij vandaan komt en waar hij heen gaat;
zo is het met iedereen die uit de Geest geboren is.
Maar in Johannes 7, vers 37 tot en met 39, stond Jezus op de laatste dag,
de grote dag van het feest, en riep:
En op de laatste, de grote dag van het feest, stond Jezus daar en riep:
Als iemand dorst heeft, laat hij tot Mij komen en drinken.
Wie in Mij gelooft, zoals de Schrift zegt:
Stromen van levend water zullen uit zijn binnenste vloeien.
En dit zei Hij over de Geest, Die zij die in Hem geloven, ontvangen zouden;
want de Heilige Geest was er nog niet, omdat Jezus nog niet verheerlijkt was.
Toen Hij in hoofdstuk 14 sprak, zou Hij spoedig verheerlijkt worden.
Het was dus nu tijd dat deze vervulling plaatsvond.
In vers 15 introduceert Hij de gedachte van de komende Geest met deze woorden:
Als u Mij liefhebt, neem dan Mijn geboden in acht.
„Neem Mijn geboden in acht” staat hier in de gebiedende wijs, als een bevel.
In het Grieks is echter niet duidelijk of het de gebiedende of de
aantonende wijs is. Het kan allebei.
In de aantonende wijs zou het eenvoudigweg een constatering zijn:
Jullie zullen je aan Mijn geboden houden.
Beide mogelijkheden zijn logisch.
Dat is een constatering in de aantonende wijs, geen bevel in de gebiedende wijs.
Het is eenvoudigweg een feit.
Iemand die Mij liefheeft, zal ook Mijn geboden bewaren.
Als Hij dat hier zegt, zou het heel sterk overeenkomen met vers 21 en 23.
In vers 21 staat:
Wie Mijn geboden heeft en die in acht neemt, die is het die Mij liefheeft,
en wie Mij liefheeft, hem zal Mijn Vader liefhebben;
en Ik zal hem liefhebben en Mijzelf aan hem openbaren.
Hij zegt niet: „Als je Mij liefhebt, moet je daarnaast nog iets doen wat Ik je
opdraag: Mijn geboden bewaren.”
Hij zegt dat je dat zult doen.
Degene die Mijn geboden heeft en ze bewaart, is degene die Mij liefheeft.
Evenzo staat er in vers 23:
Jezus antwoordde en zei tegen hem: Als iemand Mij liefheeft,
zal hij Mijn woord in acht nemen; en Mijn Vader zal hem liefhebben,
en Wij zullen naar hem toe komen en bij hem intrek nemen.
Het klinkt er dus naar dat Hij geen bevel geeft om Zijn geboden te bewaren.
Een bevel om Zijn geboden te bewaren is per slot van rekening enigszins dubbelop.
Maar Hij zegt: „Als je Mij liefhebt, zal dat duidelijk blijken,
want je zult Mijn geboden bewaren.”
Hij zegt:
En Ik zal de Vader bidden, en Hij zal u een andere Trooster geven,
opdat Hij bij u blijft tot in eeuwigheid,
Met andere woorden:
En Ik zal de Vader bidden, en Hij zal u een andere Trooster geven,
opdat Hij bij u blijft tot in eeuwigheid, namelijk de Geest van de waarheid,
Die de wereld niet kan ontvangen, want zij ziet Hem niet en kent Hem niet,
maar u kent Hem, want Hij blijft bij u en zal in u zijn.
Ik zal u niet als wezen achterlaten; Ik kom weer naar u toe.
Als u Mij liefhebt, neem dan Mijn geboden in acht.
Hij zegt dat degenen die Hem liefhebben Zijn geboden zullen houden,
en kennelijk dient dat als voorwaarde voor de volgende uitspraak:
En Ik zal het aan de Vader vragen, en Hij zal jullie de Heilige Geest sturen.
De Heilige Geest wordt gegeven aan degenen die Christus gehoorzamen.
Niet noodzakelijk als beloning voor hun gehoorzaamheid,
maar de Geest wordt wel gegeven aan wie gehoorzaam zijn.
In Handelingen 5:32 zegt Petrus:
En wij zijn Zijn getuigen van deze dingen, en ook de Heilige Geest,
Die God gegeven heeft aan hen die Hem gehoorzaam zijn.
God geeft Zijn Heilige Geest aan degenen die Hem gehoorzamen.
Dus Jezus zegt:
Als u Mij liefhebt, neem dan Mijn geboden in acht.
En Ik zal de Vader bidden, en Hij zal u een andere Trooster geven,
opdat Hij bij u blijft tot in eeuwigheid,
Er zijn mensen die zichzelf misschien als christenen beschouwen,
maar nooit vervuld worden met de Geest
en misschien zelfs nooit de Heilige Geest hebben.
Misschien zijn ze niet eens werkelijk christenen, omdat ze niet gehoorzaam zijn.
Zij behoren niet tot degenen die Hem liefhebben en Hem gehoorzamen.
Christen zijn is niet slechts een gebed uitspreken,
je laten dopen of geloof belijden.
Het is een verandering van hart, waarbij je liefde op Christus gericht wordt
en je Hem liefdevol gehoorzaamt, niet wettisch.
Je gehoorzaamt Hem omdat je dat wilt.
Wanneer je Hem liefhebt, zul je Hem willen gehoorzamen, zei Hij.
Als dat de bekeringservaring is die iemand heeft gehad,
dan zal die persoon ook de Heilige Geest hebben.
Hij zegt:
Als u Mij liefhebt, neem dan Mijn geboden in acht.
En Ik zal de Vader bidden, en Hij zal u een andere Trooster geven,
opdat Hij bij u blijft tot in eeuwigheid, namelijk de Geest van de waarheid,
Die de wereld niet kan ontvangen, want zij ziet Hem niet en kent Hem niet,
maar u kent Hem, want Hij blijft bij u en zal in u zijn.
Ik zal u niet als wezen achterlaten; Ik kom weer naar u toe.
Het gebruikte woord voor ‘jullie’ staat in het meervoud.
Het gaat over de gemeente, de gemeenschap van gelovigen.
De Heilige Geest zal voor altijd bij de gemeenschap van gelovigen blijven.
Dit is niet noodzakelijk een opmerking die verband houdt met het onderwerp van
persoonlijke eeuwige zekerheid.
Het kan gevolgen hebben op dat gebied, of misschien niet,
afhankelijk van wat de rest van de Schrift zegt.
Maar dit gaat niet over dat onderwerp.
Er wordt niet gezegd dat iedere christen die de Geest ontvangt,
de Geest onvoorwaardelijk voor altijd en eeuwig bij zich zal hebben.
De Heilige Geest zal veeleer aan de gelovigen worden gegeven om
onder de gelovigen te wonen, zoals Christus onder hen had gewoond.
Hij ging weg, maar de Heilige Geest zal nooit weggaan.
De Heilige Geest zal de gemeente nooit verlaten.
Hij zal de blijvende aanwezigheid van Christus in de gemeente zijn.
Hij zal bij jullie wonen of blijven.
Hij zegt in vers 17:
Over de Geest van de waarheid zegt Hij dat de wereld Hem niet ziet of kent,
maar jullie wel.
De discipelen dachten niet dat ze Hem kenden.
Wat bedoelt U, dat wij Hem hebben gezien en gekend?
Eerder, in vers 9, had Hij gezegd:
Jezus zei tegen hem: Ben Ik zo'n lange tijd bij u, en kent u Mij niet, Filippus?
Wie Mij gezien heeft, heeft de Vader gezien; en hoe kunt u dan zeggen:
Laat ons de Vader zien?
Hij zegt ook in vers 7:
Als u Mij gekend had, zou u ook Mijn Vader gekend hebben;
en van nu af kent u Hem en hebt u Hem gezien.
Ze zeiden:
Filippus zei tegen Hem: Heere, laat ons de Vader zien en het is ons genoeg.
Ze dachten niet dat ze Hem hadden gezien.
Maar Hij zegt:
Vanaf nu kennen jullie Hem en hebben jullie Hem gezien.
Dat wil zeggen: jullie hebben Hem in Mij gekend en gezien,
maar jullie wisten niet dat Hij Degene was Die jullie kenden en zagen.
Vanaf nu weten jullie dat Ik in de Vader ben en dat de Vader in Mij is.
Wanneer jullie Mij hebben gezien, hebben jullie de Vader gezien.
Nu hebben jullie Hem gezien en gekend.
Hij is al die tijd in Mij bij jullie geweest,
maar jullie kenden of zagen Hem niet.
Jullie wisten niet dat Ik Hem was.
Zo kent of ziet de wereld ook de Heilige Geest niet, maar jullie wel,
want Hij is bij jullie.
Zoals Hij al zei, hebben zij de Vader gekend en gezien, omdat zij,
toen zij Hem zagen, de Vader zagen.
Ongetwijfeld heeft Hij hetzelfde in gedachten
wanneer Hij zegt dat jullie de Heilige Geest hebben gekend en gezien.
Jullie hebben Hem gekend omdat Hij bij jullie is, ongetwijfeld in Christus Zelf.
Toen Jezus bij hen was, was de Heilige Geest bij hen.
Zij hebben Hem gekend zoals Hij in Christus geopenbaard wordt.
Maar Hij zegt:
Hij zal in jullie zijn.
Er komt dus een verandering.
Jullie hebben Hem gekend zoals Hij in Mij bij jullie was.
Jullie zullen Hem in een andere zin kennen, als Mij in jullie.
Als u Mij liefhebt, neem dan Mijn geboden in acht.
En Ik zal de Vader bidden, en Hij zal u een andere Trooster geven,
opdat Hij bij u blijft tot in eeuwigheid, namelijk de Geest van de waarheid,
Die de wereld niet kan ontvangen, want zij ziet Hem niet en kent Hem niet,
maar u kent Hem, want Hij blijft bij u en zal in u zijn.
Ik zal u niet als wezen achterlaten; Ik kom weer naar u toe.
Als de uitspraak Ik kom naar jullie toe naar de wederkomst zou verwijzen,
zou dat hier nogal buiten de gedachtegang vallen.
Want Hij blijft spreken over Zijn komst tot hen in termen van
persoonlijke, innerlijke inwoning.
Als Hij plotseling van die gedachte zou afstappen om te zeggen:
Ooit kom Ik terug, al duurt dat nog heel lang, maar voor alle duidelijkheid,
en vervolgens naar Zijn hoofdonderwerp zou terugkeren,
lijkt dat buiten de gedachtegang te vallen.
De hele bespreking lijkt te gaan over hoe Hij zal terugkeren en in
hen zal wonen in de persoon van de Heilige Geest.
Hij zegt in vers 19:
Nog een korte tijd en de wereld zal Mij niet meer zien, maar u zult Mij zien,
want Ik leef en u zult leven.
Het is deze uitspraak, dat de wereld Hem niet zal zien maar wij wel,
die Judas ertoe brengt te zeggen:
Judas, niet de Iskariot, zei tegen Hem: Heere,
hoe komt het dat U Zichzelf aan ons zult openbaren en niet aan de wereld?
Ze begrijpen niet dat Hij het erover heeft dat de Heilige Geest naar hen toe komt,
en Hij moet hun dat uitleggen.
Wie Mijn geboden heeft en die in acht neemt, die is het die Mij liefheeft,
en wie Mij liefheeft, hem zal Mijn Vader liefhebben;
en Ik zal hem liefhebben en Mijzelf aan hem openbaren.
Judas, niet de Iskariot, zei tegen Hem: Heere,
hoe komt het dat U Zichzelf aan ons zult openbaren en niet aan de wereld?
Jezus antwoordde en zei tegen hem: Als iemand Mij liefheeft,
zal hij Mijn woord in acht nemen; en Mijn Vader zal hem liefhebben,
en Wij zullen naar hem toe komen en bij hem intrek nemen.
Zo zal het gebeuren.
De wereld zal dit niet ervaren en zal Mij daarom niet kennen of zien.
Maar jullie wel, want Ik zal komen en bij jullie zijn en Mijzelf
aan jullie openbaren: deze innerlijke inwoning van Christus.
Hij zegt in vers 20:
Op die dag zult u inzien dat Ik in Mijn Vader ben , en u in Mij, en Ik in u.
Er is hier sprake van deze drievoudige inwoning.
Hij heeft al een tweevoudige wederzijdse inwoning genoemd,
wanneer Hij eerder in vers 10 zegt:
Gelooft u niet dat Ik in de Vader ben en de Vader in Mij is?
De woorden die Ik tot u spreek, spreek Ik niet uit Mijzelf, maar de Vader,
Die in Mij blijft, Die doet de werken.
Dat de Vader in Hem is en Hij in de Vader, is een wederzijdse inwoning.
Nu heeft Hij een drievoudige wederzijdse inwoning. Hij zegt:
Op die dag zullen jullie weten dat Ik in Mijn Vader ben,
dat jullie in Mij zijn en dat Ik in jullie ben.
We zijn hier als het ware allemaal met elkaar vermengd: jullie, Mij en de Vader.
Dit is belangrijk, omdat Hij zegt:
Ik in jullie.
Maar Hij heeft zojuist gezegd dat de Heilige Geest in jullie zal wonen,
en Hij heeft het over hetzelfde tijdstip. Hij zegt:
Jullie zullen weten dat Ik in jullie ben.
Dit verklaart hoe zij Hem zullen kennen en zien terwijl de wereld dat niet zal doen:
Hij zal namelijk in hen zijn, en dan zullen zij dat weten.
Nog een korte tijd en de wereld zal Mij niet meer zien, maar u zult Mij zien,
want Ik leef en u zult leven.
Op die dag zult u inzien dat Ik in Mijn Vader ben , en u in Mij,
en Ik in u. Wie Mijn geboden heeft en die in acht neemt,
die is het die Mij liefheeft, en wie Mij liefheeft, hem zal Mijn Vader liefhebben;
en Ik zal hem liefhebben en Mijzelf aan hem openbaren.
Mijn Vader en Ik zullen hem allebei liefhebben,
en Ik zal Mij aan hem laten zien.
Het spreekt over een innerlijke verschijning, een innerlijke openbaring.
In Romeinen hoofdstuk 8 zei Paulus dat de Heilige Geest met onze geest getuigt
dat wij kinderen van God zijn.
Romeinen 8:16 zegt:
De Geest Zelf getuigt met onze geest dat wij kinderen van God zijn.
De Heilige Geest deelt dus iets aan onze geest mee.
Er is een openbaring vanbinnen.
In 1 Johannes 5 heeft Johannes het ongetwijfeld over hetzelfde
wanneer hij in 1 Johannes 5:10 zegt:
Wie gelooft in de Zoon van God, heeft het getuigenis in zichzelf;
wie God niet gelooft, heeft Hem tot leugenaar gemaakt,
omdat hij niet geloofd heeft het getuigenis dat God
van Zijn Zoon getuigd heeft.
Iemand die een echte gelovige is en werkelijk bekeerd is,
een discipel van Jezus, heeft een getuigenis in zichzelf.
De Heilige Geest getuigt met onze geest.
Er is een innerlijke openbaring dat wij kinderen van God zijn,
dat Hij in ons woont.
Dat is wat Jezus hun hier belooft. Hij zegt:
Als jullie van Mij houden en je aan Mijn geboden houden,
zullen Mijn Vader en Ik van jullie houden, en zal Ik Mij aan jullie laten zien,
Mij aan jullie bekendmaken.
Voor zover zij wisten, bedoelde Hij dat Hij zichtbaar of lichamelijk opnieuw
aan hen zou verschijnen.
Daarom vroeg Judas:
Judas, niet de Iskariot, zei tegen Hem: Heere,
hoe komt het dat U Zichzelf aan ons zult openbaren en niet aan de wereld?
Ze dachten altijd: hoort de Messias Zich niet aan de wereld te openbaren?
Hoort niet iedereen de Messias te zien?
Zal Hij niet iemand zijn die je moeilijk over het hoofd kunt zien wanneer Hij vanaf
de troon van David regeert en al dat soort dingen?
Hoe kunt U Zich niet aan de wereld laten zien, maar alleen aan ons?
Dus verduidelijkt Hij dit voor hen.
Dit gaat niet over Zijn lichamelijke verschijning aan de wereld.
In vers 23 begint Hij op dezelfde manier als vers 21 begon:
Jezus antwoordde en zei tegen hem: Als iemand Mij liefheeft,
zal hij Mijn woord in acht nemen; en Mijn Vader zal hem liefhebben,
en Wij zullen naar hem toe komen en bij hem intrek nemen.
Dit is Zijn antwoord op de vraag hoe Hij Zich bekend zal maken,
hoe Hij Zich zal openbaren, hoe zij Hem zullen zien,
hoe Hij naar hen toe zal komen en hoe zij Hem zullen ervaren en kennen
terwijl de wereld dat niet zal doen.
Het komt doordat zij Hem liefhebben en de wereld Hem niet liefheeft.
Doordat zij Hem gehoorzamen en de wereld Hem niet gehoorzaamt.
Daarom zal Hij bij hen wonen en niet bij de wereld.
Hij woont in de gemeente.
De gemeente is de tempel van de Heilige Geest, de woonplaats van God op aarde,
het lichaam van Christus en daarom de belichaming van Zijn Geest op aarde.
Dit alles lijkt bijna een te luisterrijke beschrijving van de gemeente,
omdat onze ervaring met de gemeente nogal schamel is.
Het is een beetje flauw.
De kerk is in de loop van de geschiedenis vaak niet werkelijk deze
dynamische belichaming van de Geest van Jezus geweest,
waarin de werken van Jezus worden gedaan en iedereen deze openbaring van
Christus ervaart en Hem in de hemel kent.
Dat zien we op de dag van Pinksteren.
We zien het in het boek Handelingen.
Ze zijn enthousiast.
Ze zijn vol vertrouwen.
Ze zijn vol kracht.
Ze zijn vrijmoedig.
Ze zijn enthousiast.
Ze horen van God.
Ze worden door God geleid.
Maar zodra je het boek Handelingen voorbij bent en we naar de kerk van de
eenentwintigste eeuw gaan kijken, zeg je: „Dat lijkt niet hetzelfde te zijn.”
Maar het is wel waar.
De kerk wordt tegenwoordig op twee manieren gedefinieerd.
De ene is dat instituut waarbij mensen zich hebben aangesloten.
Die mensen hebben Hem niet allemaal noodzakelijkerwijs lief en onderhouden
Zijn geboden niet allemaal.
Daarom hebben ze Zijn Geest niet en zijn ze niet de belichaming van Christus.
Ze zijn niet het lichaam van Christus.
Het zijn gewoon mensen die zich bij een organisatie hebben aangesloten.
Maar dan is er ook die echte gemeente, die bestaat uit de ware discipelen,
degenen die Jezus werkelijk liefhebben.
Dat is het bepalende in hun leven.
Ze hebben Hem lief en gehoorzamen Hem.
Dat is wie ze zijn.
Dat is hun identiteit.
Ze hebben Zijn Geest ontvangen en zijn Zijn handen en Zijn voeten,
Zijn vlees en Zijn beenderen.
Ze zijn Zijn ogen en Zijn oren en leden van Zijn lichaam.
Op aarde woont Hij in hen als gemeenschap.
De moeilijkheid die nu bestaat, bestond in de eerste eeuw niet,
want toen kwamen ze allemaal samen.
Alle christenen in één stad kwamen samen.
Daardoor was het gemakkelijk om te zien: “Hier is het lichaam.
Hier is de belichaming van Christus, hier gezamenlijk onder ons.”
Ze hadden niet veel mensen die zich bij hen aansloten
zonder echte christenen te zijn.
Daarvoor was er te veel vervolging en werd er te veel grote schoonmaak gehouden.
Er waren mensen zoals Ananias en Saffira,
die zich kennelijk zelf bij de gemeente hadden aangesloten,
in plaats van dat Christus hen bij de gemeente had gevoegd.
Ze lijken geen echte christenen te zijn geweest.
En Petrus zei: Ananias, waarom heeft de satan uw hart vervuld,
zodat u gelogen hebt tegen de Heilige Geest en een deel
achtergehouden hebt van de opbrengst van het stuk grond?
En door een ingrijpen van God werden ze uit de gemeente verwijderd.
In Handelingen hoofdstuk 5 staat dat, nadat zij gestorven waren:
En van de anderen durfde niemand zich bij hen aan te sluiten,
maar het volk had grote achting voor hen.
Maar in Handelingen hoofdstuk 2 staat:
en zij loofden God en vonden genade bij heel het volk.
En de Heere voegde dagelijks mensen die zalig werden, aan de gemeente toe.
Maar nadat Ananias en Saffira dood neervielen,
hielden mensen ermee op zichzelf erbij aan te sluiten.
Een menigte trekt een menigte aan, laten we eerlijk zijn.
Op de dag van Pinksteren groeide de vroege gemeente onmiddellijk uit tot een menigte,
tot een verschijnsel dat de aandacht trok.
Sommige mensen vonden dat aantrekkelijk en sloten zich erbij aan.
Maar kennelijk waren zij niet wedergeboren.
Ze hadden God niet lief.
Ze gehoorzaamden Jezus niet.
Daar draaide het bij hen niet om en ze hadden de Geest van God niet.
Maar aanvankelijk waren ze er wel.
Toen hield God grote schoonmaak, verwijderde enkelen van hen,
en alle anderen werden doodsbang.
Ze bleven op afstand en zeiden: “Goed, ik denk niet dat ik me nu bij die
groep ga aansluiten.”
Maar God bleef dagelijks aan de gemeente toevoegen:
en zij loofden God en vonden genade bij heel het volk.
En de Heere voegde dagelijks mensen die zalig werden, aan de gemeente toe.
Zo waren er in de begintijd niet veel ongelovigen die zich in de
gemeente verborgen hielden.
Dat werd in latere tijden wel het geval en is in onze tijd beslist het geval.
We weten dit allemaal en we willen niet liefdeloos zijn
wanneer we aan onze medegemeenteleden denken.
We willen niet voor rechter spelen en zeggen wie wel en wie
geen echte christen is.
Maar het is duidelijk dat gehoorzaamheid aan Jezus bij sommige mensen daar niet
hun levensdoel is.
Ze eren Christus niet in hun manier van leven, hun huwelijk,
hun financiën en al die dingen.
Het zijn gewoon niet werkelijk discipelen.
Ze hebben zichzelf aangesloten, maar kennelijk heeft God hen niet verbonden
zoals beenderen bij een gewricht in een lichaam met elkaar verbonden zijn.
God heeft hen niet aan het lichaam toegevoegd of als
organen in het lichaam van Christus overgeplant.
Als Hij dat wel had gedaan, zouden zij mensen zijn die Jezus liefhebben,
Zijn geboden onderhouden en Zijn Geest hebben.
Als we alle mensen ter wereld die aan die voorwaarden voldoen in dezelfde ruimte
zouden zetten, dan zou je iets zien.
Misschien zou je niet dezelfde wonderen en al die dingen zien
als in de tijd van de apostelen.
Misschien ook wel, want op sommige plaatsen gebeuren ze soms nog steeds.
Maar het is niet noodzakelijk dat ze altijd gebeuren,
iedere keer dat de gemeente samenkomt.
Je zou een andere werking zien in een groep
ware discipelen wanneer zij samenkomen zonder kaf in hun midden.
Dat was wat zij in de eerste eeuw hadden: tarwe.
Wanneer het kaf verscheen, werd het gewoonlijk weggeblazen.
Nu hebben we gemeenten die vol tarwe en kaf zitten.
Dat komt gedeeltelijk doordat de filosofie van de kerk dit aanmoedigt.
Ze willen dat het kaf binnenkomt.
Ze hebben tenslotte al die grote gebouwen met al die zitplaatsen gebouwd.
Het is gênant om een samenkomst te hebben waarin maar een derde of een
vijfde van de zitplaatsen bezet is.
Dus neem al je vrienden mee, neem iedereen mee,
ga van deur tot deur en heet mensen welkom in de kerk.
Zorg dat je iedereen binnenkrijgt, of ze nu christen zijn of niet,
en dan hebben we een mooie, grote gemeente.
Of is het wel een gemeente?
Is het de gemeente?
Niet als ze niet geestelijk zijn.
Als ze Jezus niet liefhebben, Zijn geboden niet
onderhouden en de Heilige Geest niet hebben, dan is het helemaal geen gemeente.
Het is gewoon een grote religieuze club.
Er zijn daar wel enkele ware christenen,
maar naar alle waarschijnlijkheid zijn zij erg gefrustreerd.
Ze vinden er namelijk niet veel echte gemeenschap,
niet zoveel als ze onder zoveel zogenaamde christenen zouden verwachten.
Dat is waar we tegenwoordig mee te maken hebben.
Maar wat Jezus hier zei, is nog steeds waar.
Als je de ware christenen vindt, vind je het lichaam van Christus.
Je vindt verschillende leden die werken en de werken van Christus doen.
Natuurlijk zijn dat niet allemaal wonderbaarlijke werken.
De gave van wonderen is slechts één van de vele gaven.
Maar je ziet wel dat het lichaam van Christus in de wereld
functioneert als een aanwezigheid van Christus, een licht op
een heuvel, enzovoort.
Dat is wat Jezus zegt: degenen die Hem liefhebben en Zijn geboden in acht nemen,
zullen Hem in zich hebben.
Zij zullen in hun midden een innerlijke openbaring van Hem hebben.
Hij zal samen met Zijn Vader naar hen toe gekomen zijn en bij hen
Zijn intrek hebben genomen.
Hij zal in hen wonen.
Als u Mij liefhebt, neem dan Mijn geboden in acht.
En Ik zal de Vader bidden, en Hij zal u een andere Trooster geven,
opdat Hij bij u blijft tot in eeuwigheid, namelijk de Geest van de waarheid,
Die de wereld niet kan ontvangen, want zij ziet Hem niet en kent Hem niet,
maar u kent Hem, want Hij blijft bij u en zal in u zijn.
Ik zal u niet als wezen achterlaten; Ik kom weer naar u toe.
De Vader, jullie en Ik zullen allemaal in dit lichaam met elkaar verbonden zijn.
In vers 24 zegt Hij:
Wie Mij niet liefheeft, neemt Mijn woorden niet in acht; en het woord dat u hoort,
is niet van Mij, maar van de Vader, Die Mij gezonden heeft.
Dat is het tegenovergestelde van vers 21 en vers 23, en trouwens ook van vers 15.
Degene die Mij liefheeft, neemt Mijn geboden in acht.
Degene die Mij niet liefheeft, doet dat niet.
En hij is degene die Mij niet zal zien en in wie Ik niet zal wonen.
Dat is de wereld.
Dat is de wereld die Mij niet zal zien:
degene die Mij niet liefheeft en Mijn woorden niet in acht neemt.
Deze dingen heb Ik tot u gesproken, terwijl Ik bij u verblijf.
Wat Hij daarmee te kennen geeft, is: ‘Ik zal nog andere dingen tegen jullie blijven
zeggen wanneer Ik niet in deze zin bij jullie aanwezig ben.’
Later in deze rede gaat Hij daar verder op in.
In Johannes 16:12–13 zegt Hij:
Nog veel heb Ik tegen u te zeggen, maar u kunt het nu niet dragen.
Maar wanneer Die komt, de Geest van de waarheid,
zal Hij u de weg wijzen in heel de waarheid,
want Hij zal niet vanuit Zichzelf spreken, maar wat Hij gehoord zal hebben,
zal Hij spreken, en de toekomstige dingen zal Hij u verkondigen.
Er zijn dingen die Ik jullie nu kan vertellen,
en er zijn dingen die Ik jullie nu niet kan vertellen.
Er zijn dingen die jullie nu echt niet aankunnen.
Daarom heb Ik die niet tegen jullie gezegd terwijl Ik bij jullie aanwezig ben.
Maar wanneer de Heilige Geest komt, zal Ik op een andere manier bij
jullie aanwezig zijn.
En door Hem zal Ik jullie blijven onderwijzen.
Hij, de Heilige Geest, zal jullie in heel de waarheid leiden.
Hij zal jullie de dingen leren die Ik nog niet met jullie heb kunnen delen,
hoewel Ik dat graag zou willen.
Want eerlijk gezegd vertrek Ik te vroeg en zijn jullie te onvolwassen.
Het is zoals Paulus tegen de Korinthiërs zei:
En ik, broeders, kon tot u niet spreken als tot mensen die geestelijk zijn,
maar als tot mensen die nog vleselijk zijn, als tot jonge kinderen in Christus.
Ik heb u met melk gevoed en niet met vast voedsel,
want u kon dat nog niet verdragen ; ja, u kunt dat ook nu nog niet,
In de eerste verzen van 1 Korinthe 3 waren ze niet volwassen genoeg.
Je kunt nu eenmaal niet iedereen meteen alles geven.
Iemand moet groeien tot een bepaald begrip.
Het lichaam van Christus in het boek Handelingen had jaren nodig
om zover te komen dat de Heilige Geest
hun zelfs kon openbaren dat er heidenen bij hen konden zijn.
Jarenlang na Pinksteren waren er alleen Joodse christenen.
Toen de tijd gekomen was om hun duidelijk te maken dat de heidenen zich bij hen
zouden voegen, moest God Petrus driemaal een visioen geven.
En Petrus begreep het nog steeds niet.
Toen hij het uiteindelijk wel begreep en de eerste heidenen behouden werden,
bekritiseerden de andere apostelen hem daarom:
en zeiden: U bent binnengegaan bij mannen die onbesneden zijn,
en u hebt met hen gegeten.
Deze mannen leerden maar langzaam.
Maar misschien geldt dat voor iedereen.
Misschien ook voor ons.
Het punt is dat Jezus dingen wil zeggen waarvoor wij soms eenvoudig nog niet op
het punt zijn dat we ze kunnen verwerken of aanvaarden.
Ze zijn te vreemd voor ons.
Dat is wat Paulus tegen de Korinthiërs zei in 1 Korinthe 3:1-2:
Broeders, ik kon niet tegen jullie spreken als tegen geestelijke mensen,
maar alleen als tegen wereldse mensen, als tegen kleine kinderen in Christus.
Ik heb jullie melk gegeven en geen vast voedsel.
Tot nu toe konden jullie dat namelijk niet verdragen,
en zelfs nu kunnen jullie dat nog steeds niet.
Het is zoals Jezus zei:
Jullie kunnen sommige dingen die Ik nu tegen jullie wil zeggen nog niet bevatten.
Daarom moet Ik wachten tot de Heilige Geest komt.
Hij zal jullie verder moeten leiden dan wat Ik jullie nu kan vertellen,
want jullie zijn er gewoon nog niet rijp voor.
Paulus zegt tegen hen in 1 Korinthe 2:2:
want ik had mij voorgenomen niets anders onder u te weten dan Jezus Christus,
en Die gekruisigd.
Dat is het eenvoudige melkvoedsel, nietwaar?
Niets anders dan het feit dat Jezus voor jouw zonden gestorven is. Dat is melk.
Hij zei tegen hen in hoofdstuk 3:
Ik heb u met melk gevoed en niet met vast voedsel,
want u kon dat nog niet verdragen ; ja, u kunt dat ook nu nog niet,
Dus toen ik bij jullie was, besloot ik maar over één ding te spreken,
en dat is Jezus Christus en Hem als gekruisigd.
Maar kijk eens naar 1 Korinthe 2:6:
En wij spreken wijsheid onder de geestelijk volwassenen,
maar een wijsheid niet van deze wereld, en ook niet van de leiders van deze wereld,
die tenietgedaan worden.
Dat zijn zij natuurlijk niet.
Zoals hij duidelijk maakt:
En wij spreken wijsheid onder de geestelijk volwassenen,
maar een wijsheid niet van deze wereld, en ook niet van de leiders van deze wereld,
die tenietgedaan worden.
Wij spreken echter de wijsheid van God, als een geheimenis;
een wijsheid die verborgen was en die God
vóór alle eeuwen voorbestemd heeft tot onze heerlijkheid;
een wijsheid die niemand van de leiders van deze wereld gekend heeft.
Immers, als zij die gekend hadden, zouden zij de Heere der heerlijkheid
niet gekruisigd hebben.
Maar het is zoals geschreven staat: Wat geen oog heeft gezien
en geen oor heeft gehoord en in geen mensenhart is opgekomen,
dat is wat God bereid heeft voor hen die Hem liefhebben.
Aan ons echter heeft God het geopenbaard door Zijn Geest.
De Geest immers onderzoekt alle dingen, zelfs de diepten van God.
Er zijn mensen die volwassener zijn dan jullie.
Tegen hen spreek ik anders dan tegen jullie.
Ik kan jullie geen vast voedsel geven.
Ik moest het bij het fundamentele onderwijs houden:
Jezus Christus en Hem als gekruisigd. Dat is de melk.
Toen ik bij jullie was, besloot ik dat ik bij jullie niet verder kon gaan dan dat.
Jullie konden het niet aan.
Maar wanneer ik mensen ontmoet die volwassener zijn, zeg ik tegen hen:
Tegen volwassen mensen spreek ik wel over wijsheid,
maar niet over de wijsheid van deze tijd of van de machthebbers van deze tijd,
die ten onder gaan.
Wij spreken over Gods wijsheid in de vorm van een mysterie,
de verborgen wijsheid die God vóór alle tijden voor onze heerlijkheid heeft
bestemd en die geen van de machthebbers van deze tijd heeft gekend, enzovoort.
Maar zoals in vers 9 geschreven staat:
Geen oog heeft gezien en geen oor heeft gehoord,
en geen mens heeft kunnen bedenken wat God heeft bereid voor wie van Hem houden.
Maar God heeft het door Zijn Geest aan ons geopenbaard.
Want de Geest doorzoekt alles, zelfs de diepste dingen van God.
Paulus zei dat er enkele diepe dingen van God zijn die alleen door de
Geest geopenbaard kunnen worden. Ogen kunnen ze niet zien.
Oren kunnen ze niet horen.
Ze kunnen zelfs niet in de verbeelding van mensen opkomen.
Dit zijn dingen die mensen niet kunnen weten,
tenzij de Heilige Geest ze openbaart.
Dat zijn de dingen die hij de diepere dingen van God noemt.
Dat is ongetwijfeld het vaste voedsel dat hij met de volwassen mensen kan delen,
omdat zij geestelijk zijn en geestelijke dingen geestelijk onderscheiden worden.
Dat zegt hij even later, in vers 14:
Maar de natuurlijke mens neemt de dingen van de Geest van God niet aan,
want ze zijn dwaasheid voor hem.
Hij kan ze ook niet leren kennen, omdat ze geestelijk beoordeeld worden.
::: Wat Paulus zegt, is dit: er zijn fundamentele christelijke waarheden
die je iedere onvolwassen christen kunt vertellen
en die hij hopelijk kan begrijpen.
Maar er zijn andere dingen die je niet met onvolwassen mensen kunt delen,
omdat zij niet het vermogen hebben om ze te ontvangen.
Ze zijn niet geestelijk.
Ze zijn niet volwassen.
Hij zegt: Met volwassen mensen spreek ik wel over deze verborgen wijsheid,
over deze diepste dingen van God, dingen die mensen zelf niet kunnen bedenken
en die ze niet met hun eigen ogen kunnen zien of met hun oren kunnen horen.
Dit zijn dingen die door de Geest geopenbaard moeten worden,
de diepste dingen van God.
Dat zijn de dingen die alleen geestelijke mensen kunnen ontvangen,
omdat ze geestelijk onderscheiden moeten worden.
Maar jullie, zegt hij, zijn onvolwassen en vleselijk.
Jullie zijn kleine kinderen en vleselijk.
Jullie zijn niet geestelijk en volwassen.
Paulus volgt bij de Korinthiërs dus hetzelfde beleid
dat Jezus bij Zijn discipelen volgde.
Hij erkent dat er enkele dingen zijn waar ze nog niet klaar voor zijn,
maar vertrouwt erop dat ze, naarmate ze tot volwassenheid groeien,
in staat zullen zijn meer te ontvangen dan ze nu kunnen ontvangen.
Dan kan hij dingen met hen delen die hij in dat vroege stadium niet
met hen kan delen.
Jezus zegt dat in Johannes 14:25: :::
{.bijbelcitaat data-ref="John 14:25" data-label="Johannes 14:25"
data-kind="verbatim"} Deze dingen heb Ik tot u gesproken,
terwijl Ik bij u verblijf.
Ik kon jullie alleen zoveel vertellen toen Ik bij jullie was.
Natuurlijk hebben de discipelen er zelfs veel moeite mee om dat te begrijpen.
En dat is geen verrassing.
Iedere natuurlijke mens zou veel moeite hebben om te begrijpen waar Hij
het over heeft.
Voor een geestelijk mens is dat veel minder het geval.
Voor hem is het niet zo’n groot probleem.
Maar voor een natuurlijke mens zou het dat wel zijn,
omdat de Heilige Geest nog niet gegeven was.
Er is geestelijk onderscheidingsvermogen voor nodig om te herkennen dat
Jezus aanwezig is in het lichaam van Christus,
dat uit afzonderlijke mensen bestaat.
Een natuurlijke mens kon Jezus als mens zien, die ene persoon, en zeggen:
‘Dat is de Messias. Dat is de Christus.
Daar is het lichaam van Christus, precies daar.’
Maar er is een geestelijk mens voor nodig om het geestelijke lichaam te herkennen
dat bestaat uit leden die niet op Jezus lijken, maar Hem in zich hebben.
Ze zien er niet uit als afzonderlijke lichaamsdelen.
Ze zien eruit als volledige mensen.
Maar in werkelijkheid zijn ze afzonderlijke lichaamsdelen van het
lichaam van Christus.
Sommigen hebben deze functie en anderen die functie,
net zoals lichaamsdelen die hebben.
Dit is een geestelijk begrip.
Het wordt geestelijk onderscheiden.
De discipelen konden het ternauwernood aanvaarden,
zelfs toen Hij enigszins duidelijk over deze mystieke, geheimzinnige dingen sprak.
Hij zei:
Nu heb Ik jullie deze informatie toevertrouwd.
Zoals we in hoofdstuk 16 zagen, zegt Hij:
Nog veel heb Ik tegen u te zeggen, maar u kunt het nu niet dragen.
Maar wanneer Die komt, de Geest van de waarheid,
zal Hij u de weg wijzen in heel de waarheid,
want Hij zal niet vanuit Zichzelf spreken, maar wat Hij gehoord zal hebben,
zal Hij spreken, en de toekomstige dingen zal Hij u verkondigen.
Dus zegt Hij het ook hier:
Deze dingen heb Ik tot u gesproken, terwijl Ik bij u verblijf.
Maar de Trooster, de Heilige Geest, Die de Vader zenden zal in Mijn Naam,
Die zal u in alles onderwijzen en u in herinnering brengen alles wat Ik
u gezegd heb.
Deze laatste regel, dat de Heilige Geest
hun alles in herinnering zou brengen wat Hij tegen hen gezegd had,
is goed om te weten.
Want voor het verslag van wat Jezus gezegd heeft, vertrouwen we in wezen op hen,
in de geschreven evangeliën.
Die vormen ons volledigste en zeker ons betrouwbaarste verslag van wat Jezus
gezegd en gedaan heeft.
Ze zijn geschreven door apostelen of onder toezicht van de apostelen.
Johannes was een apostel.
Mattheüs was een apostel.
Markus en Lukas waren geen apostelen, maar zij reisden met apostelen mee en
werkten onder hun toezicht: Markus onder Petrus en Lukas onder Paulus.
Hun geheugen was daarom toereikend.
Dat kwam niet zozeer door hun natuurlijke geheugen,
hoewel zelfs dat toereikend had kunnen zijn.
Ik weet zeker dat de dingen die Jezus zei en deed zo gedenkwaardig waren dat
veel daarvan moeilijk te vergeten zouden zijn.
Maar we hebben de belofte dat zij ook de hulp van de Heilige Geest zouden hebben,
Die hen eraan zou herinneren wat Jezus had gezegd.
Hoewel de apostelen dus niet beweerden onder inspiratie te schrijven,
stelde Jezus wel dat zij daarbij een bepaalde vorm van
inspiratie zouden ontvangen.
Dat gold in ieder geval voor het opfrissen van hun geheugen
wanneer ze verslag deden van wat Jezus gezegd had,
zodat ze zich correct zouden herinneren wat Hij had gezegd.
Daarom was de Heilige Geest betrokken bij de inspiratie van de mannen die
de evangeliën schreven.
Dat gebeurde niet op de manier waarop we ons dat soms, misschien wat kinderlijk,
voorstellen, alsof zij alleen maar een kanaal waren
waardoor de Heilige Geest Zijn woorden op papier zette.
De Heilige Geest bracht het hun in herinnering,
en zij schreven in hun eigen woorden en vanuit wat hun eigen herinneringen
leken te zijn.
Maar achter de schermen herinnerde de Heilige Geest hen aan wat Jezus had
gedaan en gezegd.
Dat betekent niet dat ze het noodzakelijkerwijs volmaakt opschreven,
want ze gebruikten niet altijd volmaakte grammatica.
Alleen omdat de Heilige Geest hen eraan herinnerde wat Hij had gezegd,
betekent dat nog niet dat ze ieder woord altijd correct zouden spellen.
Er gebeurde niets magisch terwijl ze schreven.
Ze schreven zoals gewone mensen schrijven,
maar hun geheugen werd versterkt doordat de Heilige Geest
hen herinnerde aan datgene waarover ze schreven: het verhaal van Jezus.
Laten we nu de rest van dit hoofdstuk nemen.
In vers 27 staat:
Vrede laat Ik u, Mijn vrede geef Ik u; niet zoals de wereld die geeft,
geef Ik die u. Laat uw hart niet in beroering raken en niet bevreesd worden.
U hebt gehoord dat Ik tegen u gezegd heb: Ik ga heen maar kom weer naar u toe.
Als u Mij liefhad, zou u zich verblijden, omdat Ik gezegd heb:
Ik ga heen naar de Vader; want Mijn Vader is meer dan Ik.
En nu heb Ik het u gezegd voordat het zal gebeuren, opdat, wanneer het gebeurt,
u zult geloven.
Ik zal niet veel meer met u spreken, want de vorst van deze
wereld komt en heeft geen macht over Mij.
Maar de wereld moet weten dat Ik de Vader liefheb,
en doe zoals de Vader Mij geboden heeft.
Sta op, laten wij hier vandaan gaan.
Over die laatste regel zou ik nog iets kunnen zeggen:
Sta op, laten we hier weggaan.
Er zijn sommige geleerden die die uitspraak graag naar het einde van
hoofdstuk 16 zouden verplaatsen, omdat het gesprek in hoofdstuk 15 en 16 zonder
duidelijke onderbreking doorgaat.
Het lijkt er niet op dat ze op dat moment de kamer verlieten.
Ze braken het gesprek in ieder geval niet af.
Er zijn verschillende manieren om dit te begrijpen
zonder de uitspraak te verplaatsen.
We zouden haar kunnen laten staan waar ze staat en haar toch kunnen begrijpen.
Eén mogelijkheid is dat ze, toen Hij zei:
Sta op, laten we hier weggaan, opstonden van tafel en zich
gereed begonnen te maken om te vertrekken.
Ze ruimden achter zich op, trokken hun bovenkleren aan en maakten alles in orde
om naar buiten te gaan.
Terwijl ze dat deden, bleef Jezus tegen hen spreken,
want in hoofdstuk 15 en 16 is het voornamelijk Jezus Die spreekt.
Op dit punt stonden ze op van tafel en begonnen ze zich gereed te maken
om te vertrekken.
Terwijl ze zich gereedmaakten, bleef Hij spreken in de trant van wat we in
hoofdstuk 15 en 16 vinden.
Een andere mogelijkheid is dat ze op dit punt werkelijk de kamer verlieten,
maar dat Jezus onderweg tegen hen bleef spreken.
Het volgende waarover Hij sprak, aan het begin van hoofdstuk 15, was:
Ik ben de Wijnstok, u de ranken; wie in Mij blijft, en Ik in hem,
die draagt veel vrucht, want zonder Mij kunt u niets doen.
Het is niet moeilijk je voor te stellen dat Hij misschien langs een wijngaard
liep, of langs een wijnstok die in iemands tuin groeide.
Iedere man had toch zijn eigen wijnstok en vijgenboom?
Terwijl ze door Jeruzalem liepen, op weg naar Gethsémané,
zou Hij naar een wijnstok gewezen kunnen hebben en gezegd kunnen hebben:
Ik ben de ware Wijnstok en Mijn Vader is de Wijngaardenier.
waarbij Hij die als aanschouwelijke les gebruikte terwijl ze over straat liepen.
Hij zou het gesprek met hen zeker hebben kunnen voortzetten terwijl ze door
de straten liepen.
We moeten ons echter wel realiseren dat het laat in de nacht zou zijn geweest
en dat te veel lawaai veel aandacht zou trekken.
Jezus en Zijn discipelen probeerden enigszins onder de radar te blijven
en niet te veel op te vallen.
Als Hij zo hard sprak dat elf mannen Hem konden horen terwijl ze over straat
liepen, sprak Hij waarschijnlijk ook zo hard
dat de buren Hem konden horen terwijl ze probeerden te slapen.
Het is moeilijk om te weten hoe we ons dit precies moeten voorstellen.
Johannes, die dit heeft opgetekend, was erbij.
Hij zou zeker hebben geweten dat het vreemd kon lijken om deze
uitspraak op dit punt op te nemen, terwijl het gesprek daarna doorgaat:
Maar de wereld moet weten dat Ik de Vader liefheb,
en doe zoals de Vader Mij geboden heeft.
Sta op, laten wij hier vandaan gaan.
::: Maar hij zet haar daar neer omdat Jezus het op dat moment zei.
Of ze in de bovenzaal bleven praten
terwijl ze zich gereedmaakten om te vertrekken,
of dat ze praatten terwijl ze door de straten liepen, weten we niet.
Hoe dan ook, zo eindigt dit hoofdstuk.
In vers 27 zei Hij: :::
{.bijbelcitaat data-ref="John 14:27" data-label="Johannes 14:27"
data-kind="verbatim"} Vrede laat Ik u, Mijn vrede geef Ik u;
niet zoals de wereld die geeft, geef Ik die u.
Laat uw hart niet in beroering raken en niet bevreesd worden.
In hoofdstuk 15, vers 9, zegt Hij aan het einde van het vers:
Zoals de Vader Mij liefgehad heeft, heb ook Ik u liefgehad; blijf in Mijn liefde.
In vers 11 van hoofdstuk 15 zegt Hij:
Deze dingen heb Ik tot u gesproken, opdat Mijn blijdschap in u zal blijven
en uw blijdschap volkomen zal worden.
Hij spreekt over ‘Mijn vrede’, ‘Mijn liefde’ en ‘Mijn blijdschap’.
Het is niet verrassend dat liefde, vrede en blijdschap de eerste drie zaken zijn
die Paulus in Galaten 5, vers 22, opsomt als vruchten van de Geest:
De vrucht van de Geest is echter: liefde, blijdschap, vrede, geduld,
vriendelijkheid, goedheid, geloof, zachtmoedigheid, zelfbeheersing.
Dit zijn de vruchten van de Heilige Geest in hun leven.
Hij heeft tegen hen gezegd:
Ik zal de Heilige Geest sturen.
Een van de andere voordelen van Zijn Heilige Geest is dat jullie Zijn vrede
zullen hebben, in Zijn liefde zullen blijven en Zijn vreugde in
jullie zal zijn.
Met andere woorden, je zult de eigenschappen hebben die Hij heeft.
Ze zijn van Hem.
Het is niet zo dat je alleen maar vreugde, vrede en liefde zult hebben.
Je zult Zijn vrede, Zijn vreugde en Zijn liefde hebben.
Je zult Zijn gevoelens ervaren en Zijn eigenschappen vertonen,
omdat Hij in je zal zijn, Hij door jou heen zal leven
en jij Zijn lichaam zult zijn.
Dat is in wezen wat het is.
Zijn Geest in jou zal de dingen voortbrengen die de Geest
in Hem voortbrengt en die je in Hem ziet.
Wat je in Hem hebt gezien, zal nu in jou zijn.
Hij laat je dus vrede na en geeft je Zijn vrede.
Het is niet dezelfde soort vrede als de wereld geeft, zei Hij.
Waarom is die niet hetzelfde?
Omdat de vrede van de wereld afhankelijk is van rustige omstandigheden.
Iedereen in de wereld kan vredig zijn
wanneer hij zich in een veilige situatie bevindt en alles goed gaat.
Vrede is de natuurlijke menselijke reactie op rustige en wenselijke omstandigheden.
Zijn vrede is echter onwankelbaar en wordt niet
onderbroken door moeilijke omstandigheden.
Ze hadden gezien hoe Hij te maken kreeg met tegenstand van Zijn critici,
de overpriesters, de Farizeeën enzovoort.
Ze hadden gezien dat Hij Zich beheerst en kalm gedroeg.
Zelfs toen ze stenen opraapten om Hem te stenigen, sprak Hij gewoon met hen:
Jezus antwoordde hun: Ik heb u vele goede werken van Mijn Vader laten zien.
Vanwege welk van die werken stenigt u Mij?
Hij leek nooit van Zijn stuk gebracht te worden.
Soms werd Hij boos, wanneer Hij Gods boosheid voelde
tegenover mensen die het huis van Zijn Vader ontheiligden, enzovoort.
Maar Hij was Zelf een man van vrede en zonder angst, zonder bezorgdheid.
Er waren enkele momenten waarop, zoals ik al zei, Zijn boosheid zichtbaar werd,
of zelfs iets wat bezorgdheid lijkt te zijn,
toen Hij grote druppels bloed zweette.
Maar dit zijn gevallen waarin Hij, naar ik geloof, iets unieks ervoer.
Zijn boosheid toen Hij de geldwisselaars uit de tempel verdreef,
is Zijn ijver voor het huis van Zijn Vader, dat ook Zijn eigen huis is.
Hij is boos namens Zijn Vader.
Dat Hij grote druppels bloed zweette,
kwam ongetwijfeld door de uitzonderlijke benauwdheid over de bovennatuurlijke last
die Hij op het punt stond te dragen: Hij zou de zonden van de wereld op Zich nemen.
Dit is iets wat niemand werkelijk kan begrijpen,
en ongetwijfeld zou iedereen hierdoor onder zware spanning staan.
Maar Hij was een man die over het algemeen kalm en vredig was.
Hij was een vredestichter en had vrede.
Hij zei dat die niet is zoals de vrede van de wereld.
Je zult een bovennatuurlijke vrede hebben, de vrede die het verstand te boven gaat,
zoals Paulus die noemde in Filippenzen 4:6-7:
Wees in geen ding bezorgd, maar laat uw verlangens in alles,
door bidden en smeken, met dankzegging bekend worden bij God;
en de vrede van God, die alle begrip te boven gaat,
zal uw harten en uw gedachten bewaken in Christus Jezus.
Dit is het soort vrede dat Jezus had.
Die ging het verstand te boven.
Je kunt altijd begrijpen waarom je je vredig voelt
wanneer de situatie heerlijk is.
Maar wanneer de situatie hectisch of chaotisch is en je nog steeds vrede hebt,
is dat bovennatuurlijk.
Je kunt niet begrijpen waarom je dan vrede zou hebben.
Dat gaat het menselijk verstand te boven.
Dat is een vrede die niet lijkt op de vrede die de wereld geeft,
maar op de vrede die Jezus geeft.
En Hij zegt tegen hen in Johannes 14, vers 27:
Vrede laat Ik u, Mijn vrede geef Ik u; niet zoals de wereld die geeft,
geef Ik die u. Laat uw hart niet in beroering raken en niet bevreesd worden.
Zo begon Hij hoofdstuk 14, vers 1:
Laat uw hart niet in beroering raken; u gelooft in God, geloof ook in Mij.
Maar nu voegt Hij eraan toe:
Vrede laat Ik u, Mijn vrede geef Ik u; niet zoals de wereld die geeft,
geef Ik die u. Laat uw hart niet in beroering raken en niet bevreesd worden.
U hebt gehoord dat Ik tegen u gezegd heb: Ik ga heen maar kom weer naar u toe.
Als u Mij liefhad, zou u zich verblijden, omdat Ik gezegd heb:
Ik ga heen naar de Vader; want Mijn Vader is meer dan Ik.
Ik ga naar een betere situatie.
Ik ga weer bij Mijn Vader zijn.
Hij is groter dan Ik. Wat betekent dat? Eerder zei Hij:
Jezus zei tegen hem: Ben Ik zo'n lange tijd bij u, en kent u Mij niet, Filippus?
Wie Mij gezien heeft, heeft de Vader gezien; en hoe kunt u dan zeggen:
Laat ons de Vader zien?
Wat bedoelt Hij met:
De Vader is groter dan Ik.
Wat Hij blijkbaar bedoelt, is: „Toen Ik mens werd,
aanvaardde Ik dat Mijn ervaring beperkter werd.”
In sommige opzichten was het geen vermindering maar een uitbreiding,
omdat Hij aan Zijn ervaring een menselijke ervaring toevoegde die Hij daarvoor
niet had gehad.
Hij had nu de ervaring God te zijn en een mens te zijn, iets nieuws.
Het verruimde Zijn horizon, maar toch legde het Hem beperkingen op.
Als mens moest Hij telkens op één plaats zijn.
Hij moest de beperkingen van het mens-zijn ondergaan.
Hij moest leven met de beperkingen waaronder wij leven.
Maar de Vader heeft geen van die beperkingen.
De Vader is groter.
Hij is overal tegelijk. Hij weet alles.
Hij heeft alle macht.
Jezus had geen van die eigenschappen toen Hij hier was.
Hij gaat terug naar waar Hij daarvoor was.
Daarvoor bestond Hij in de gestalte van God, maar Hij ontledigde Zichzelf,
zodat Hij in een beperkte gestalte op deze aarde leefde.
Maar nu geeft Hij aan:
Ik ga terug naar Mijn Vader.
Hij gaat terug naar deze minder beperkte toestand.
Wanneer Hij in hoofdstuk 17 tot Zijn Vader bidt, zegt Hij:
En nu verheerlijk Mij, U Vader, bij Uzelf,
met de heerlijkheid die Ik bij U bezat voordat de wereld er was.
Hij gaat terug naar Zijn oneindige toestand
in plaats van Zijn eindige en beperkte toestand.
Daar zouden jullie blij om moeten zijn voor Mij.
De Vader is groter dan Ik, en daar ga Ik naar terug,
naar datgene waar Ik vandaan kwam.
En Hij zegt in vers 29:
En nu heb Ik het u gezegd voordat het zal gebeuren, opdat, wanneer het gebeurt,
u zult geloven.
We hebben een soortgelijke uitspraak al gezien in hoofdstuk 13, vrij lang geleden,
in hoofdstuk 13, vers 19, waar Jezus zei:
Nu al zeg Ik het u voordat het gebeurt, opdat wanneer het gebeurt,
u zult geloven dat Ik het ben.
In wezen is dat dezelfde zin, behalve dat Hij eraan toevoegt:
dat Ik het ben.
In dat geval, in hoofdstuk 13, voorspelde Hij het verraad van Judas. Hij zegt:
Ik vertel jullie dit zodat jullie, wanneer het gebeurt,
zullen zien en geloven dat Ik ben wie Ik zei dat Ik ben,
omdat Ik dit al wist en niemand Mij erover heeft verteld.
En nu spreekt Hij over wat de discipelen zullen meemaken nadat Hij weg is.
Hij zegt:
Wanneer dit gebeurt, zullen jullie zien dat Ik het jullie van tevoren heb verteld,
en dan zullen jullie weten dat Ik het wist en daarom in Mij geloven.
En dus zegt Hij in vers 30:
Ik zal niet veel meer met u spreken, want de vorst van deze wereld komt
en heeft geen macht over Mij.
Deze uitdrukking, „de heerser van deze wereld”,
komt nog twee keer voor in het Evangelie van Johannes en nergens anders.
De heerser van deze wereld verwijst naar de heerser over degenen die Jezus niet
liefhebben en die de wereld worden genoemd.
Er wordt natuurlijk naar satan verwezen.
De eerste keer was in hoofdstuk 12, vers 31.
Dat was toen Jezus zei:
Nu wordt het oordeel over deze wereld voltrokken,
nu zal de vorst van deze wereld buitengeworpen worden.
Hij verwees toen dus naar satan als de heerser van deze
wereld die uitgeworpen zou worden.
Uitgeworpen.
Verderop, in hoofdstuk 16, gaat Hij de uitdrukking opnieuw gebruiken, in vers 11,
waar Hij zegt dat de Heilige Geest de wereld zal overtuigen van oordeel,
omdat de heerser van deze wereld geoordeeld is.
Hij heeft dus in hoofdstuk 12 gezegd dat het oordeel over de wereld
ertoe zal leiden dat de heerser van deze wereld uitgeworpen wordt,
en in hoofdstuk 16, vers 11, dat de heerser van de wereld geoordeeld is.
Dit gebeurt bij het kruis.
Maar op dit punt zegt Hij:
De heerser van de wereld komt eraan, en hij heeft niets tegen Mij.
Met ‘hij heeft niets tegen Mij’ geeft Gregg het Engelse ‘he has nothing
on Me’ weer.
De HSV vertaalt de Bijbeltekst met ‘heeft geen macht over Mij’.
Gregg legt de Engelse formulering juridisch uit:
satan heeft in Jezus niets waaraan hij zich kan vastgrijpen.
De heerser van deze wereld is degene die komt om te onderzoeken,
te veroordelen en te beschuldigen.
Maar er is niets waarvan hij Jezus kan beschuldigen.
Hij kan Mij zo nauwkeurig onderzoeken als hij wil, maar hij heeft niets tegen Mij.
Ik heb tegenover hem gestaan.
Hij heeft Mij uitgedaagd.
Ik heb veertig dagen vastend in de woestijn doorgebracht,
terwijl hij zijn zwaarste geschut op Mij afvuurde.
Hij kreeg totaal geen vat op Mij.
Hij heeft niets tegen Mij.
Hij komt dus om Mij te onderzoeken, Mij te beschuldigen
en te proberen Mij te veroordelen, maar hij heeft niets tegen Mij.
Nu zal Ik veroordeeld worden, maar niet om iets wat Ik gedaan heb.
Hij zal onze zonden op Zich nemen,
en daarvoor zal Hij veroordeeld worden en sterven.
Maar de heerser van deze wereld heeft niets wat hij Hem kan aandoen.
Daarom had Jezus twaalf legioenen engelen kunnen roepen,
en zij zouden Hem hebben bevrijd, zodat Hij niet zou sterven.
Hij hoefde niet te sterven.
Hij deed dat vrijwillig, en dat is wat Hij in vers 31 zegt:
Maar de wereld moet weten dat Ik de Vader liefheb,
en doe zoals de Vader Mij geboden heeft.
Sta op, laten wij hier vandaan gaan.
Met andere woorden, de heerser van deze wereld kon Mij niet doden,
omdat hij niets tegen Mij heeft.
Ik kan niet voor Mijn zonden sterven, omdat Ik niet gezondigd heb.
De doodstraf hangt Mij niet boven het hoofd zoals bij alle anderen.
De duivel heeft iets tegen ieder ander, en hij heeft de macht over de dood.
Dat staat in Hebreeën 2:14:
Omdat nu die kinderen van vlees en bloed zijn,
heeft Hij eveneens daaraan deel gehad om door de dood hem die de macht over de dood
had — dat is de duivel — teniet te doen,
Er staat dat de dood van Jezus satan vernietigde,
en satan wordt beschreven als degene die de macht over de dood had.
Waarom had hij de macht over de dood?
Omdat hij degene is die de mens in staat van beschuldiging kon stellen.
Hij is degene die kon zeggen:
Ze hebben gezondigd. Ze moeten sterven.
Hij is de aanklager.
Hij is de officier van justitie.
Hij komt om Jezus te vervolgen, maar er is niets waarvan hij Hem kan beschuldigen.
Hij heeft niets tegen Hem.
Hij kan Hem niet doden.
Maar Jezus zegt:
Ik ga hoe dan ook sterven, omdat Ik van Mijn Vader houd.
Ik doe dit niet omdat Ik moet sterven, en ook niet omdat de duivel op Mij hetzelfde
heeft aan te merken als op andere mensen en daarom het
recht heeft Mij ten val te brengen. Dat heeft hij niet.
Maar Ik ga naar het kruis omdat Ik wil dat de wereld ziet dat Ik van Mijn Vader houd
en dat Mijn Vader Mij een gebod heeft gegeven.
Net zoals Ik wil dat jullie van Mij houden en je aan Mijn geboden houden,
houd Ik van Mijn Vader en houd Ik Mij aan Zijn geboden.
Dat zal Ik laten zien door naar het kruis te gaan.
Hoewel Ik net als ieder ander zal sterven,
zal Ik niet sterven om dezelfde redenen waarom ieder ander sterft.
Ieder ander sterft omdat de duivel iets tegen hem heeft.
Hij heeft iets wat hij tegen hem kan gebruiken om hem ten val te brengen.
Hij heeft niets tegen Mij.
Hij kan Mij niet ten val brengen.
Maar Ik ga toch ten onder, omdat Ik Mijn Vader liefheb.
Wat hier interessant aan is, is dat de Bijbel natuurlijk wel leert dat Jezus
stierf omdat Hij ons liefhad.
Maar de Bijbel leert ook dat Hij stierf omdat Hij de Vader liefhad,
en dat was misschien nog fundamenteler voor Zijn motivatie.
Het was de Vader Die de wereld zo liefhad dat Hij Zijn eniggeboren Zoon
zond om te sterven.
Zo luidt Johannes 3:16 natuurlijk.
Maar een soortgelijk vers, dat op dit punt nog duidelijker is,
staat in 1 Johannes 4:9. Daar staat:
Hierin is de liefde van God aan ons geopenbaard,
dat God Zijn eniggeboren Zoon in de wereld gezonden heeft,
opdat wij zouden leven door Hem.
Omdat God ons liefhad, zond Hij Zijn Zoon.
Omdat de Zoon de Vader liefhad, kwam Hij.
Natuurlijk had Jezus ons ook lief, want Hij en de Vader zijn één.
Zij zijn eensgezind.
Wie door de Vader wordt liefgehad, wordt ook door Jezus liefgehad.
Maar het punt hier is dat wij soms denken dat de Vader Degene was Die iets
tegen ons had, een wrok, en dat Jezus in zekere zin
meer onze Vriend in de hemel is.
Het is alsof de Vader, voordat Jezus kwam, boos op ons was.
Uit kwaadheid wilde Hij bliksemschichten naar ons slingeren.
Hij wilde ons verpletteren.
Maar toen kwam Jezus en zei: ‘Nee, Vader, laat Mij alstublieft iets voor hen doen.
Laat Mij zien of Ik verzoening voor hun zonden kan bewerken,
zodat U niet zo boos op hen hoeft te zijn.’
Zo krijgen we de indruk dat de Vader Degene was Die tegen ons was
en dat Jezus Degene was Die voor ons was.
Maar de Bijbel zegt dat het de Vader was Die voor ons was en Zijn Zoon zond.
Jezus was voor Zijn Vader.
Hij had Zijn Vader lief en daarom ging Hij naar het kruis.
Hij had een gebod van Zijn Vader.
Daarom zegt Hij in vers 31:
Maar de wereld moet weten dat Ik de Vader liefheb,
en doe zoals de Vader Mij geboden heeft.
Sta op, laten wij hier vandaan gaan.
Wat had de Vader Hem geboden te doen? Voor ons te sterven.
Nu had Jezus de opdracht kunnen afwijzen.
Hij had twaalf legioenen engelen kunnen roepen als Hij Zijn Vader
ongehoorzaam had willen zijn.
Maar voor Hem was het ondenkbaar om Zijn Vader ongehoorzaam te zijn,
omdat Hij Zijn Vader liefhad.
Als u Mij liefhebt, neem dan Mijn geboden in acht.
Als je de Vader liefhebt, houd je je aan Zijn geboden.
Jezus had Zijn Vader lief en daarom stierf Hij om de geboden van Zijn
Vader te vervullen.
Dit betekent niet dat Jezus ons niet liefhad.
Het betekent alleen dat de nadruk ligt op Gods liefde voor ons.
God is de mensen welgezind.
God is ons zelfs zo goedgezind dat Hij een offer bracht
zodat wij behouden konden worden.
Dat was de liefde van God die openbaar werd.
Dus in plaats van te denken dat Jezus’ sterven aan het kruis de openbaring van
Zijn liefde was om ons van de toorn van God te redden,
is Zijn dood de openbaring van Zijn liefde voor Zijn Vader:
Hij deed wat Zijn Vader wilde dat Hij deed.
Vervolgens zegt Hij:
Sta op, laten we hier weggaan.
Vermoedelijk stonden ze op dat moment op van tafel.
Hoelang het duurde voordat ze de deur uit waren, kunnen we niet zeggen.
Als we de rest van het gesprek zonder mijn commentaar lezen,
zou dat niet ontzettend veel tijd in beslag nemen.
Als je het gewoon achter elkaar doorleest, duurt het maar enkele minuten.
Alles wat daarna in hoofdstuk 15 en 16 werd gezegd,
kan dus heel goed gezegd zijn voordat ze zelfs maar bij de deur waren.
Ze trokken hun mantels en hun schoenen aan en dat soort dingen.
Maar we hoeven ons niet vast te leggen op een bepaald beeld
van waar het gesprek in deze andere hoofdstukken plaatsvond,
in de kamer of buiten op straat.
Ze waren duidelijk op weg naar Gethsémané.
In het resterende deel van de rede bespreekt Hij eigenlijk
steeds dezelfde dingen.
Er is vrijwel niets wat Hij ter sprake brengt dat niet
al in hoofdstuk 14 is geïntroduceerd.
Maar Hij komt op deze onderwerpen terug en werkt ze in sommige gevallen verder uit.
Soms herhaalt Hij ze alleen maar. Daar komen we nog op terug.